Η Αθήνα ψάχνει χρήματα και η Τουρκία το Αιγαίο…



Γράφει ο Μανώλης Κυπραίος

Η εξωτερική μας πολιτική έχει εισέλθει σε λήθαργο. Σε έναν «τρίτο ευρωπαϊκό δρόμο» ίσως. Η στρατιωτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Αμυνας αναζητά λύσεις, με τον συνεχή αντίλαλο του υπουργείου Οικονομίας: «κόψτε», «κόψτε», «κόψτε». Από την άλλη η πολιτική ηγεσία του Πενταγώνου να μη μπορεί να ξεχωρίσει την διαφορά της κλειστής αερομαχίας από την «σκυλομαχία» (Dogfight-στην αεροπορική ορολογία ή… Dongfires [sic] κατά Ελληνα υπουργό).
Φυσικά, η Αγκυρα δεν μένει αμέτοχη σε αυτό τον ορυμαγδό. Αποφασίζει και μας πλήττει με τον καλύτερο και πιο «αναίμακτο» τρόπο, καθιστώντας την Αθήνα άβουλη, οκνή και σαστισμένη.
Πόσες ημέρες πέρασαν από την «έξοδο» του υδρογραφικού πλοίου του τουρκικού ναυτικού «Çesme» δήθεν για χαρτογράφηση του Βορείου Αιγαίου;
Πόσες εβδομάδες πέρασαν από τον «αβλαβή διάπλου» τουρκικού πολεμικού πλοίου; Τρεις; Πέντε; Επτά; Κι όμως ξεχάστηκαν.
Πόσες φορές καθημερινά η τουρκική πολεμική αεροπορία υπερίπταται και εκτελεί αποστολές εντός του ελληνικού χώρου και πάνω από ελληνικά εδάφη, ζητώντας μάλιστα από ελληνικά αεροσκάφη και.......... ελικόπτερα να φύγουν από τον… Ελληνικό εναέριο χώρο;
Φτάσαμε μάλιστα ως ρουτίνα πλέον να λέμε: «Δεν μας ενδιαφέρει. Είμαστε ευρωπαίοι και δεν μας απασχολούν οι εκ των ανατολών «βάρβαροι».
Μιλάμε συνεχώς για διεθνές δίκαιο, για συνθήκες και λοιπά νομικά κατοχυρωμένα δικαιώματα. Νομικά τερτίπια που επί της ουσίας όμως είναι ανίσχυρα.
Στρατηγικά αξιώματα και στρατηγιστές προειδοποιούσαν και προειδοποιούν πως το διεθνές δίκαιο δεν είναι επί της ουσίας τίποτε άλλο παρά ένα είδος «παραισθησιογόνου για τους αδύνατους».
Και αν ιστορικά το εξετάσουμε δούμε πως αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Δίκαιο της θάλασσας, ανθρωπιστικό δίκαιο, δίκαιο των ενόπλων συρράξεων, θρησκευτικό δίκαιο και πόσα ακόμη, είναι γραμμένα στα παλαιότερα εκ των υποδημάτων από τους ισχυρούς. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο πως οι αρχαίοι Ελληνες έλεγαν πως: «η πρώτη απώλεια σε έναν πόλεμο είναι η αλήθεια και οι νόμοι».
Μπορεί να βρισκόμαστε στο ευρωλήθαργό μας και στην- έως μέχρι σήμερα-ευμάρειά μας βυθισμένοι, αλλά κάποια στιγμή θα κληθούμε να πληρώσουμε το τίμημα, αν δεν το πληρώνουμε κι όλας.
Οι εξ ανατολών σύμμαχοι και άσπονδοι «φίλοι»μας, έχουν ήδη προβεί στην κατασκευή ακόμη και βαλλιστικών πυραύλων οι οποίοι ανά πάσα στιγμή μπορούν να εκτοξευθούν σε στρατηγικά σημεία σε ολόκληρη την Ελλάδα και πριν ακόμη προλάβουμε να αντιδράσουμε να έχουμε ηττηθεί. Γεγονός που έχει με επιμέλεια κρυφτεί από τον ελληνικό λαό. Δυστυχώς όμως είναι αλήθεια. Χάρις τη βοήθεια Πακιστανών και Κινέζων επιστημόνων και μηχανικών η Τουρκία διαθέτει στο οπλοστάσιό της πλέον βαλλιστικούς πυραύλους.
Οι τελευταίες δοκιμές τελικής πιστοποίησης έγιναν πριν από ένα περίπου χρόνο στη Μαύρη Θάλασσα και στην Ανατολία.
Και αυτό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.
Μαχητικά και ελικόπτερά μας βρίσκονται στο έδαφος λόγω ελλείψεως ανταλλακτικών. Αρματα μάχης παραμένουν καλογυαλισμένα και ακίνητα λόγω ελλείψεως πυρομαχικών. Το ίδιο ισχύει και σε πολλούς άλλους τομείς των ενόπλων δυνάμεων. Οι ασκήσεις έχουν περιοριστεί λόγω οικονομικού κόστους και σε λίγο όπως οδεύουμε η θητεία θα… μηδενιστεί λόγω ελλείψεως πόρων συντήρησης των εφέδρων! Ουσιαστικά δηλαδή εκτός από προβλήματα διαθέσεως μέσων και αριθμών οι ένοπλες δυνάμεις μας είναι και αγύμναστες.
Το σχέδιο επιστράτευσης των ενόπλων δυνάμεών μας είναι τραγικό. Το φιάσκο το ’74 θα είναι παρονυχίδα μπροστά σε αυτό που θα συμβεί αν κληθούν τώρα οι έφεδροι στις μονάδες τους. Ούτε το 50% των επιστρατευμένων δεν γνωρίζουν οι αρμόδιες στρατολογικές υπηρεσίες που μένει…
Εξίσωση που μάλλον με χαρά-αν ζούσαν-θα ήθελαν να επιλύσουν ο Καραθεοδωρής ή ο Αϊνστάιν μέσα στο πλαίσιο των χαοτικών επιστημών...
Φυσικά δεν κομίζουμε γλαύκας εις Αθήνας. Ούτε προδίδoυμε κρατικά μυστικά. Οι τούρκοι επιτελείς τα γνωρίζουν αυτά πολύ καλύτερα. Και επειδή ακριβώς τα γνωρίζουν έχουν αποθρασυνθεί σε τέτοιο βαθμό. Γνωρίζουν πως είμαστε ανίκανοι να υπερασπιστούμε την πατρίδα μας.
Χαρακτηριστικό της μεθοδικότητας και του τρόπου που σκέφτονται οι τούρκοι αξιωματούχοι και επιτελείς είναι πως μόνο-το επαναλαμβάνουμε μόνο-το τουρκικό Γενικό Επιτελείο διαθέτει δώδεκα ομάδες εμπειρογνωμόνων που ασχολούνται αποκλειστικά με την Ελλάδα. Δηλαδή 80 ειδικούς επιστήμονες. Στο ελληνικό Υπουργείο Αμυνας ζήτημα αν περιοδικά ασχολούνται δύο άτομα…
Οι Τούρκοι πλέον έχουν εγκαταλείψει το δόγμα «ειρήνη στο σπίτι, ειρήνη στον κόσμο» του Μουσταφάλ Κεμάλ Πασά και πλέον έχουν αρχίσει να γίνονται εξωστρεφείς, επαναφέροντας την πολιτική αλλά και τακτικές του αείμνηστου Τουργκούτ Οζάλ, «δια χειρός» Νταβούντογλου.
Πλέον στις διεθνείς σχέσεις κυριαρχεί το δόγμα της «γεωοικονομίας». Στοχεύω δηλαδή ως χώρα σε περιοχές που έχουν φυσικούς πόρους. Και ειδικά αυτή τη περίοδο που επικρατεί οικονομική ύφεση.
Η Τουρκία λοιπόν ξέρει να παίζει εξαιρετικά αυτό το παιχνίδι, εξυπηρετώντας πλήρως τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή της Κεντρικής Ασίας. Η Κεντρική Ασία αυτή τη στιγμή λόγω των τεραστίων αποθεμάτων σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο αποτελεί το μήλον της έριδος ανάμεσα στις ΗΠΑ και το νέο αντίπαλο δέος αυτής, το συνασπισμό κρατών με την ονομασία «Ομάδα της Σαγκάης». Συνασπισμός όμως που λόγω της πολυπολικότητάς του αντιμετωπίζει προβλήματα συνοχής, όπως έδειξε και η πρόσφατη επίσκεψη του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Αγκυρα.
Οι χώρες λοιπόν της περιοχής είναι κατά βάση τουρκόφωνες. Αζερμπαϊτζάν, Τουρκμενιστάν, Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν. Η Αγκυρα λοιπόν θεωρεί πως αυτές ανήκουν στον ευρύτερη γεωπολιτική και ιστορική της σφαίρα επιρροής της. Θεωρεί πως η μητέρα πατρίδα (Ana Vatan) είναι εκείνη και προσπαθεί να τις προσεταιριστεί προς όφελος των ΗΠΑ. Η τουρκική διπλωματία λοιπόν έχει ρίξει όλο το βάρος της εκεί.
Από την άλλη, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντοάν αναλαμβάνει τον ηράκλειο άθλο να επιφέρει την παύση των εχθροπραξιών ανάμεσα στο τουρκικό κράτος και τους κούρδους αντάρτες του ΡΚΚ, μιας και το κεμαλικό κατεστημένο για θέμα αρχής και αξιοπιστίας δεν μπορεί να το πράξει. Πρέπει το ζήτημα του ΡΚΚ να λήξει, διότι οι συμφωνίες τόσο με τη Ρωσία, όσο και με τις ΗΠΑ και το Ιράκ, προβλέπουν το πέρασμα αγωγών πετρελαίου μέσα από περιοχές που δρα το αυτονομιστικό κίνημα των κούρδων ανταρτών.
Το κεμαλικό κατεστημένο με τη σειρά του έχει αναλάβει από την άλλη έναν άλλο ρόλο: Να προκαλέσει «σοκ και δέος» στην Ελλάδα, ώστε σταδιακά να την «σαλαμοποιήσει» και να την καταστήσει επί της ουσίας δορυφόρο της Τουρκίας με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις σχέσεις των δύο χωρών.
Τα μαχητικά της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας, τα πλοία του τουρκικού πολεμικού ναυτικού και ο στρατός ξηράς, δεν έχουν σκοπό να μας βομβαρδίσουν ούτε να μας εξαπολύσουν μαζική επίθεση. Απλά μέσω της στρατηγικής της έμμεσης προσέγγισης μας προκαλούν ώστε σταδιακά να δεχθούμε τα αιτήματά τους και να αποδείξουν στη διεθνή κοινότητα ποιος είναι ο «ισχυρός» στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι ένοπλες δυνάμεις δεν είναι τίποτε περισσότερο από το «μακρύ χέρι της πολιτικής». Τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη και τα πολεμικά πλοία της γείτονος απλά ασκούν πολιτική, βάσει των διαταγών που λαμβάνουν.
Όλες αυτές οι τακτικές της τουρκικής ηγεσίας έχουν σαν στρατηγικό στόχο να αφιονίζουν την Ελλάδα και την πολιτική της, ζητώντας ένα νέο είδος διαπραγμάτευσης με βάσει τα νέα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά δεδομένα όπως αυτά διαμορφώνονται. Για την Τουρκία οι συνθήκες που υπογράφτηκαν εδώ και περίπου έναν αιώνα είναι «νεκρές».
Η τουρκική διπλωματία υποστηρίζει πως πλέον οι συνθήκες πρέπει να επανεξετασθούν υπό το πρίσμα του «ισχυρού» έναντι του «αδυνάτου», που δεν είναι άλλος στη στρατηγική τους σκέψη και σχεδιασμό από την Ελλάδα.
Εξάλλου μια χώρα που πλησιάζει τα εκατό εκατομμύρια με το 65% αυτής να είναι νέοι, με βαριά βιομηχανία και πολλά υποσχόμενη μακροικονομική ανάπτυξη είναι φυσικό να βλέπει απαξιωτικά έναν αντίπαλο των εννέα εκατομμυρίων με το 45% του πληθυσμού του γηρασμένο και χαμένο βαθιά μέσα στην ψεύτικη ευμάρεια, την «ευρωασφάλεια» και την παραγωγικότητα της βιομηχανίας των «υπηρεσιών».
Αν λοιπόν νομίζετε λοιπόν πως στην Τουρκία υπάρχει εσωτερική κρίση και πως ο Ταγίπ Ερντοάν και οι κεμαλιστές βρίσκονται σε διαμάχη κάνετε λάθος. Το αντίθετο συμβαίνει. Πολύ απλά, ο καθένας έχει αναλάβει το ρόλο του βάσει του στρατηγικού σχεδίου που έχει εκπονηθεί για την αναβάθμιση του ρόλου της Τουρκίας και της ουσιαστικής μετατροπής της σε τοπική υπερδύναμη.
Μην απορούμε λοιπόν γιατί ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα και ο «άτυπος πρόεδρος» της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν επισκέφτηκαν την Τουρκία και αγνόησαν προκλητικά την Ελλάδα. Απλά έστειλαν το μήνυμα πως η Τουρκία έχει πολλά να μας δώσει ενώ η Ελλάδα σχεδόν τίποτα.
Ισως ακούγεται σκληρό, αλλά δυστυχώς είναι αλήθεια.
Και για να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα, οι τούρκοι διπλωμάτες δεν είναι καλύτεροι από τους Ελληνες. Απλά οι τούρκοι διπλωμάτες βασίζονται σε στρατηγικούς σχεδιασμούς που δεν αλλάζουν, μαζί με τις αλλαγές προσώπων και πολιτικών. Κάτι το οποίο συμβαίνει κατά κόρον στην Ελλάδα. Στην Τουρκία απόρρητα έγγραφα δεν βλέπουν το «φως» της δημοσιότητας-πλην σκοπιμοτήτων, δεν «διαρρέουν» πληροφορίες και non paper δεξιά κι αριστερά τα υπουργεία και οι διπλωμάτες και οι στρατιωτικοί δεν είναι «λαλίστατοι εις άπαντες».
Και το κυριότερο: Δεν βγαίνουν σχέδια τύπου «Βαριοπούλας» στη δημοσιότητα αν δεν έχει μελετηθεί να βγουν. Γιατί για όσους πραγματικά γνωρίσουν την Τουρκία, ξέρουν πως το ντοκουμέντο αυτό όταν παραδοθεί στο Διευθυντή ενός μέσου από έναν δημοσιογράφο π.χ. ο διευθυντής ηθικά αλλά και βάσει του νόμου, επικοινωνεί με το Γενικό Επιτελείο και τους ενημερώνει.
Και ανάλογα παίρνει το «ναι» ή το «όχι» το μέσο. Ετσι λοιπόν η τουρκική εφημερίδα που το δημοσίευσε εκτέλεσε κάποιον σκοπό, πετυχημένα α μπορούσε να πει κανείς.
Και δυστυχώς εδώ στην Ελλάδα είδαμε το τυρί αλλά όχι τη φάκα της καλοστημένης παγίδας των τουρκικών υπηρεσιών πληροφοριών και αντιπληροφοριών.
Με αυτούς τους τρόπους οι Τούρκοι καταφέρνουν επιπλέον να προβάλλουν την εικόνα μιας συμπαγούς μάζας που δεν βάλλεται εύκολα. Και κυρίως δεν γνωρίζει κανείς τις τακτικές της κινήσεις στη σκακιέρα της στρατηγικής. Το γεγονός αυτό προσθέτει ακόμη περισσότερο κύρος σε εχθρούς και φίλους της Τουρκίας.
Με αυτές τις εν τάχει περιγραφέντες τακτικές, η εθνική στρατηγική πολιτική στην Τουρκία παραμένει αναλλοίωτη και χωρίς σκαμπανεβάσματα. Ιδιαίτερα μετά το 1996 και τα μαθήματα που πήραν από μια δεκαετή άστατη μέχρι τότε διπλωματική πολιτική που ασκούσαν. Πολιτική που άλλαξε ριζικά χάρη σε δύο χαρισματικούς διπλωμάτες και πολιτικούς. Τον Χικμέτ Τσετίν και τον Αχμέτ Νταβούτογλου. Ο πρώτος παραμένει ειδικός σύμβουλος στο υπουργείο Εξωτερικών και στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας και ο δεύτερος υπουργός Εξωτερικών.
Κάποιος μπορεί να σκεφτεί: Η Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν μπορεί να πληγεί από κανέναν. Δεν υπάρχουν πια πόλεμοι…
Θα τους στενοχωρήσουμε όμως. Πόλεμος δεν σημαίνει απαραίτητα και βία. Και μια πρωτοφανή προκλητικότητα και αλαζονεία, η Αγκυρα μας έχει δείξει πολλές φορές στο παρελθόν τι απαιτεί από εμάς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου