Ο Παύλος Μελάς και η σημασία της θυσίας του για τη Μακεδονία

Η Βουλγαρική σχισματική Εκκλησία - Η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου και το Συνέδριο του Βερολίνου-Το Βουλγαρικό κομιτάτο - Η εξέγερση του Ίλιντεν (1903) - Η ελληνική αφύπνιση

Μπορεί τον τελευταίο καιρό το Μακεδονικό Ζήτημα να μην βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας και στα βόρεια σύνορά μας να υπάρχει, θεωρητικά τουλάχιστον, μόνο το ανοιχτό θέμα με την ονομασία της FΥΡΟΜ, ωστόσο μεταξύ  1878 και 1913, δόθηκαν εκατοντάδες μάχες στη Μακεδονία για το ποιος θα επικρατήσει. Πολλοί  Έλληνες, στρατιωτικοί αλλά και απλοί άνθρωποι, έχασαν τη ζωή τους στις μάχες αυτές. Ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους μακεδονομάχους, καταλαμβάνει αναμφίβολα  ο Παύλος Μελάς, ο τραγικός θάνατος του οποίου αφύπνισε το Πανελλήνιο και αύξησε κατά πολύ τη διάθεση συμμετοχής στον αγώνα για την απελευθέρωση της Μακεδονίας.

Η Βουλγαρική Εξαρχία- Τα δεδομένα μετά τη Συνθήκη του Βερολίνου

Γύρω στο 1860, οι Βούλγαροι είχαν προβάλλει αξιώσεις για την ίδρυση αυτοκέφαλης Εκκλησίας. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο αρνήθηκε, δεχόμενο μόνο την παραχώρηση, αυστηρά εκκλησιαστικών, προνομίων. Όμως οι Βούλγαροι πέτυχαν με την βοήθεια των Ρώσων την έκδοση σουλτανικού φιρμανιού στις 12/3/1870 με το οποίο ιδρύθηκε ανεξάρτητη Βουλγαρική Εξαρχία με έδρα την Κωνσταντινούπολη.

H Εξαρχία θα είχε δεκατρείς αρχιερατικές περιφέρειες στις οποίες δεν υπήρχαν μεγάλες πόλεις εκτός από τη Σόφια. Τρεις επαρχίες, της Φιλιππούπολης, της Βάρνας και της Αγχιάλου, θα διαμοιράζονταν μεταξύ Πατριαρχείου και Εξαρχίας, μετά από κοινή συμφωνία.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο αντέδρασε και το 1872,η «Αγία και Μεγάλη Σύνοδος» που συγκλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, κήρυξε τη Βουλγαρική Εξαρχία σχισματική, την κατηγόρησε για «εθνοφυλετισμό», ότι δηλαδή με το σχίσμα δεν επιδίωκε εκκλησιαστική ανεξαρτησία αλλά εθνική επέκταση. Παράλληλα αφόρισε ανώτατους κληρικούς της σχισματικής Εκκλησίας. Ωστόσο, η ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας, είχε σαν αποτέλεσμα οι Χριστιανοί της Μακεδονίας να χωριστούν σε Πατριαρχικούς (δηλαδή  Έλληνες) και Εξαρχικούς (δηλαδή Βούλγαρους). Οι Εξαρχικοί ξεκίνησαν αγώνα για να προσελκύσουν, χρησιμοποιώντας κάθε μέσο στην Εξαρχία, κυρίως τους σλαβόφωνους τους οποίους θεωρούσαν Βούλγαρους.




Ο μακεδονικός ελληνισμός και ανάμεσα τους και οι σλαβόφωνοι οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία είχαν ελληνική εθνική συνείδηση, αντέδρασαν έντονα και αντιστάθηκαν στις βουλγαρικές πιέσεις. Οι Βούλγαροι στράφηκαν με μανία εναντίον τους και τους αποκαλούσαν «Γραικομάνους»

Με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (3 Μαρτίου 1878), με την οποία τερματιζόταν ο ρωσοτουρκικός πόλεμος (1877-1878), μεταξύ άλλων, η Βουλγαρία γινόταν αυτόνομη ηγεμονία που εκτεινόταν από την Αχρίδα ως την Μαύρη Θάλασσα κι από τον Δούναβη ως το Αιγαίο. Η σφοδρή αντίδραση όμως της Μεγάλης Βρετανίας και της Αυστροουγγαρίας, οδήγησε σε βαθιά διπλωματική κρίση και, παρά λίγο, σε πολεμική σύρραξη. Αυτή αποφεύχθηκε, χάρη στις διπλωματικές ενέργειες του Γερμανού καγκελάριου Βίσμαρκ, οι οποίες οδήγησαν στο Συνέδριο του Βερολίνου (Ιούνιος – Ιούλιος 1878).

Εκεί, η Βουλγαρία περιορίστηκε σημαντικά εδαφικά και έγινε αυτόνομη υπό την επικυριαρχία του σουλτάνου ενώ η Ανατολική Ρωμυλία θα αποτελούσε ξεχωριστή επαρχία με Χριστιανό διοικητή.

Η Σερβία, το Μαυροβούνιο και η Ρουμανία αποκτούσαν την ανεξαρτησία τους, ενώ η Βοσνία και η Ερζεγοβίνη καταλαμβάνονταν από την Αυστροουγγαρία, η οποία αναλάμβανε και τη διοίκηση τους.

Η χώρα μας είναι γνωστό ότι τότε πέτυχε την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας (πλην της Ελασσόνας) και της Άρτας (ως το παλιό, θρυλικό γεφύρι) στο ελληνικό κράτος (από το 1881) και την παραχώρηση αυτοδιοίκησης, με Σύνταγμα και αυτονομία στην Κρήτη.

Η προσπάθεια επικράτησης στη Μακεδονία μετά το 1880 – Η ίδρυση των βουλγαρικών κομιτάτων.

Οι αποφάσεις του Συνεδρίου του Βερολίνου, μπορεί να έλυναν κάποια προβλήματα, δημιουργούσαν όμως νέα. Ένα από αυτά ήταν και το Μακεδονικό. Η Ελλάδα, η Βουλγαρία, η Σερβία ακόμα και η Ρουμανία, επιδόθηκαν τα επόμενα χρόνια σ’ ένα σκληρό αγώνα για τη Μακεδονία. Η χώρα μας, είχε να επιδείξει μια βαριά ιστορική κληρονομιά, που ξεκινούσε από την προκλασική αρχαιότητα και έφτανε ως τα τέλη του 19ου αιώνα. Η Βουλγαρία στηριζόταν στους σημαντικούς πληθυσμούς της στον μακεδονικό χώρο. Η Σερβία, ενθαρρυνόμενη κι από την Αυστροουγγαρία μπορούσε ουσιαστικά να υπολογίσει μόνο στην Άνω Μακεδονία όπου και εκεί όμως οι σερβικοί πληθυσμοί ήταν πολύ μικρότεροι των ελληνικών και βουλγαρικών.
Τέλος, η Ρουμανία περιοριζόταν στην προσπάθεια προσεταιρισμού των βλαχόφωνων καθώς η γεωγραφική παρεμβολή της Βουλγαρίας μεταξύ Ρουμανίας και Μακεδονίας καθιστούσε ανέφικτες οποιεσδήποτε ρουμανικές εδαφικές διεκδικήσεις.




Η Υψηλή Πύλη, ανησυχούσε περισσότερο για τη δυναμική του ελληνισμού στη Μακεδονία παρά για τις οποίες βουλγαρικές κινήσεις. Η εύνοια που έδειχναν οι οθωμανικές αρχές προς τους εξαρχικούς και τη βουλγαρική πλευρά, προκαλούσαν τις εύλογες αντιδράσεις της ελληνικής πλευράς.

Το 1885, η Βουλγαρία προσάρτησε πραξικοπηματικά την Ανατολική Ρωμυλία. Η Ελλάδα είχε πλέον πειστεί ότι επόμενος στόχος των Βουλγάρων ήταν η Μακεδονία.

Το 1886, ο Βούλγαρος πρωθυπουργός Στέφαν Σταμπούλοφ συγκάλεσε πανεθνική διάσκεψη, η οποία εξέλεξε ως ηγεμόνα τον Φερδινάρδο του Σαξ – Κόμπουργκ σε αντικατάσταση του Αλεξάνδρου Βάτενμπεργκ.

Η αλλαγή αυτή σηματοδοτούσε την επικράτηση σκληρών εθνικιστών στη Σόφια και την παγίωση των μεγαλοϊδεατικών οραμάτων των Βουλγάρων.
Από την άλλη πλευρά, το επίσημο ελληνικό κράτος, αντιδρούσε με ερασιτεχνισμό, αμηχανία και ατολμία.




Παράλληλα, η αδυναμία συντονισμού με τους μητροπολίτες των μακεδονικών αστικών κέντρων ευνοούσε την εξαρχική διείσδυση.
Οι Έλληνες της Μακεδονίας, με επαναστατικά κινήματα κορυφαίο από τα οποία ήταν εκείνο του 1878, προσπαθούσαν να αποτινάξουν τον οθωμανικό ζυγό.
Από το 1867 ως το 1887, σημαντική δράση είχε ο Αναστάσης Πηχεών, εκπαιδευτικός. Το 18867 εγκαταστάθηκε στην Καστοριά και ίδρυσε μυστική εταιρεία με σκοπό τη δημιουργία προϋποθέσεων για απαλλαγή από τον οθωμανικό ζυγό.

Το 1887, ο Πηχεών και άλλοι επιφανείς  Έλληνες σε Καστοριά, Μοναστήρι, Αχρίδα και Μεγάροβο, συνελήφθησαν από τις οθωμανικές αρχές, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε ποινές πολυετούς φυλάκισης και εξορίας για ανατρεπτική δράση. Ο Πηχεών εκτοπίστηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Το 1909, μετά την επανάσταση των Νεότουρκων επέστρεψε στην Καστοριά.



Η οθωμανική πλευρά, συνέχιζε να πλήττει τα δικαιώματα των Ελλήνων της Μακεδονίας, ιδιαίτερα στην εκπαίδευση ενώ κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, οι Βούλγαροι ετοιμαζόταν να περάσουν στο στάδιο της ένοπλης δράσης.

Ήδη από τη δεκαετία του 1870, είχε ξεκινήσει ο εκφοβισμός των Ελλήνων της Μακεδονίας από τους Βούλγαρους. Το 1880, βουλγαρικές συμμορίες επέδραμαν στα χωριά της Αχρίδας,  του Μορίχοβου, του Νευροκοπίου και των Σερρών, χωρίς να μπορέσει η οθωμανική κυβέρνηση να τις αντιμετωπίσει αποτελεσματικά.

Στην περιοχή του Πιρίν, άρχισαν να συγκροτούνται υπό την επίβλεψη της ΕΜΕΟ (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση), πολυμελείς ένοπλες ομάδες με στόχο τις ελληνικές περιοχές της Μακεδονίας.

Η δράση τους ξεκίνησε το 1895. Μετά το 1897 και τον ελληνοτουρκικό πόλεμο, η δραστηριότητα τους εντάθηκε. Τα μέλη των συμμοριών αυτών ονομάστηκαν κομιτατζήδες (= άνθρωποι του κομιτάτου) και αποτελούσαν φόβο και τρόμο για τους πατριαρχικούς πληθυσμούς (ελληνόφωνους και σλαβόφωνους). Με την καθοδήγηση της ΕΜΕΟ, συμμορίες με επικεφαλής τους Γκεόργκι Ιβανόφ, Κρίστο Τσερνοπέεφ και Μιχαήλ Πόπετο αρχικά και τον περιβόητο Μήτρε Βλάχου από το χωριό Πλιάτσκα στη συνέχεια, ανέπτυξαν εγκληματική δραστηριότητα στην περιοχή Πρεσπών – Κορεστίων. Άλλες συμμορίες, εννιά τον αριθμό, δρούσαν βόρεια της Θεσσαλονίκης. Φοβερότεροι κομιτατζήδες εκεί, ήταν ο Ατανάς Τσιόπκο και ο Αποστόλ Πέτκοφ. Τέλος στην Ανατολική Μακεδονία βουλγαρικές συμμορίες είχαν αναπτύξει έντονη δράση σε Σιδηρόκαστρο και Μελένοικο.

Εκτός από την ένοπλη βία, η βουλγαρική πλευρά προσπαθούσε σε ορισμένες περιπτώσεις να εκμαυλίσει τους πατριαρχικούς πληθυσμούς, με χρηματικά ανταλλάγματα.
Η προσπάθειά της να προσεταιριστεί έλληνες εκπαιδευτικούς και κληρικούς, έπεσε στο κενό. Το 1900, η δράση των κομιτατζήδων είχε γίνει ανεξέλεγκτη. Ανάμεσά τους εξέχουσα θέση, κατείχε ο Βασίλ Τσακαλάροφ .



Γεννήθηκε το 1874 στην Κρυσταλλοπηγή της Φλώρινας.

Για ένα διάστημα, βρέθηκε στην Αθήνα οργανώνοντας ένα κατασκοπευτικό δίκτυο. Επέστρεψε στη Μακεδονία και συγκεκριμένα στην περιοχή της Καστοριάς όπου η δράση του τρομοκρατούσε τους πατριαρχικούς πληθυσμούς. Ένα από τα θύματα του, ήταν ο οπλαρχηγός Γκέλης που αν και είχε προσχωρήσει αρχικά στο κομιτάτο, που τον ονόμασε Γκέλοφ, αγωνίστηκε στη συνέχεια για τα ελληνικά συμφέροντα.




Το 1901, έγινε μητροπολίτης Καστοριάς ο Γερμανός Καραβαγγέλης σε ηλικία μόλις 34 ετών. Βλέποντας την τραγική κατάσταση που βίωναν οι Έλληνες, άρχισε να στέλνει υπομνήματα στο Πατριαρχείο και την ελληνική κυβέρνηση με το ψευδώνυμο Κωνσταντίνος Γεωργίου. Δεν βρήκε όμως ιδιαίτερη ανταπόκριση. Στην Ανατολική Μακεδονία, σημαντική εθνική δράση ανέπτυξε ο Χρυσόστομος, μητροπολίτης Δράμας και μετέπειτα εθνομάρτυρας Σμύρνης. Από το 1902, που ανέλαβε τη Μητρόπολη, ο Χρυσόστομος με υπομνήματα στο Πατριαρχείο εξήρε το σθένος των Ελλήνων της περιοχής «…ίνα καταστεί η κυρίως Μακεδονία βουλγαρική, απαιτείται αφ’ ενός μεν να στραγγαλισθεί η ιστορία, αφ’ ετέρου δε να εξολοθρευθώσιν τα τρία τέταρτα του πληθυσμού αυτής και να καταστραφώσι όλα τα σχολεία και αι εκκλησίας».



Μέχρι το τέλος του 1902, υπήρχαν σε όλη τη Μακεδονία περισσότερες από 80 συμμορίες κομιτατζήδων με 3.000 ενόπλους. Ο Βρετανός πρόξενος στο Μοναστήρι Μακ Γκρέγκορ, ενημέρωνε το Λονδίνο ότι η ΕΜΕΟ είχε διανείμει στα εξαρχικά χωριά 40.000 ντουφέκια. Την ίδια εποχή, ο Βρετανός πρόξενος στη Θεσσαλονίκη, έγραφε:
«Κυριότερο όπλο των βουλγαρικών κομιτάτων είναι η δολοφονία. Δεν υποχωρούν μπροστά σε τίποτα. Τα θύματά τους, είναι πρωτίστως οι Έλληνες».

Το 1902, 500 Βούλγαροι με επικεφαλής τον κομιτατζή Τσόντσεφ, εξόρμησαν στα χωριά του Κιλκίς και των Σερρών, προσπαθώντας να ξεσηκώσουν τους κατοίκους τους και να παρουσιάσουν στην Ευρώπη την περιοχή ως επαναστατημένη και προσανατολισμένη στη Βουλγαρία. Η προσπάθειά τους αυτή, δεν είχε σημαντικά αποτελέσματα. Οι Μεγάλες Δυνάμεις πάντως, ζήτησαν από τον σουλτάνο να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις στη Μακεδονία.

Η «εξέγερση του Ίλιντεν» (1903)

Παρά τη σχετική αποτυχία της «επανάστασης» του 1902, οι Βούλγαροι επέστρεψαν δυναμικότεροι τον επόμενο χρόνο. Στις αρχές του 1903, 3.000 κομιτατζήδες βρίσκονταν στο εσωτερικό της Μακεδονίας. Τον Απρίλιο του 1903, αυτοί προκάλεσαν εκτεταμένες δολιοφθορές στη Θεσσαλονίκη. Ανατίναξαν το γαλλικό ατμόπλοιο «Γκουαλνταλκιβίρ» που ήταν αγκυροβολημένο στο λιμάνι της πόλης, ενώ εξαπέλυσαν ένοπλες επιθέσεις στο κέντρο της.

Στις 20 Ιουλίου 1903, κηρύχτηκε επανάσταση, υπό την ηγεσία του Μπόρις Σαράφοφ. Η δράση των κομιτάτων, ήταν έντονη, κυρίως στη Δυτική Μακεδονία. Έκαψαν μερικά μουσουλμανικά χωριά και στράφηκαν προς το Κρούσοβο, μία από τις επάλξεις του ελληνισμού στον Βορρά.

Εξόντωσαν την τουρκική φρουρά της πόλης και ανακήρυξαν τη «Δημοκρατία του Κρουσόβου». Η οθωμανική διοίκηση, αντέδρασε και ανακατέλαβε τις περιοχές που είχαν πέσει στα χέρια των κομιτατζήδων. Η δράση των Οθωμανών όμως, στράφηκε κυρίως εναντίον άμαχων Ελλήνων. Το Κρούσοβο παραδόθηκε στις φλόγες. 2.500, Έλληνες στην πλειοψηφία τους, σφαγιάστηκαν. Στις 7 Σεπτεμβρίου 1903, εκτελέστηκαν 35 Καστοριανοί και 2 ιερείς. Περισσότερα από 30 χωριά καταστράφηκαν ολοσχερώς. Το ίδιο έγινε και με τη σοδειά εκείνου του καλοκαιριού. Η βουλγαρική (και έπειτα η σκοπιανή) ιστοριογραφία, ονόμασαν το κίνημα «εξέγερση του Ίλιντεν» (Ίλι ντεν = η μέρα του Ηλία), επειδή εκδηλώθηκε κατά τη μέρα της εορτής του Προφήτη Ηλία (20 Ιουλίου), το 1903.




Με νέα τους παρέμβαση, τον Οκτώβριο του 1903, οι Μεγάλες Δυνάμεις, ζήτησαν «παραγωγικότερες» μεταρρυθμίσεις από την Υψηλή Πύλη. Μεταξύ άλλων, αυτές προέβλεπαν την παρουσία δύο συμβούλων, ενός Ρώσου και ενός Αυστριακού της οθωμανικής διοίκησης (σχέδιο του Μίρτσεγκ). Στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη πλέον, παγιώθηκε η αντίληψη ότι στα Βαλκάνια υπήρχε ένα εκκρεμές ζήτημα ακόμα: το Μακεδονικό…

Η ελληνική στάση στο Μακεδονικό ζήτημα

Μόλις το 1885, μετά τη βίαιη προσάρτηση της Ανατολικής Ρωμυλίας από τη Βουλγαρία, υπήρξε κάποια αφύπνιση της ελληνικής πλευράς.
Σε γενικές γραμμές όμως φοβούμενη τις τουρκικές αντιδράσεις, απείχε από δυναμικές ενέργειες. Η «Εθνική Εταιρεία», που ιδρύθηκε το 1894, έστειλε το 1896 ένοπλα σώματα στη Μακεδονία. Το πρώτο, αποβιβάστηκε στην Πιερία από τη θάλασσα το καλοκαίρι του 1896.




Ο επικεφαλής του, Αθανάσιος Μπρούφας, θεωρείται ο πρώτος νεκρός του μακεδονικού αγώνα, καθώς σκοτώθηκε σε μάχη με οθωμανικά στρατεύματα. Μετά την ήττα στον πόλεμο του 1897, η κατάσταση ήταν απελπιστική. Γράφει χαρακτηριστικά ο Κωνσταντίνος Μαζαράκης:
«Εν Ελλάδι πάντες ύπνωττον. Εφαντάζοντο ότι ουδένα κίνδυνον διέτρεχεν η χώρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ότι ακριβώς,  διότι ήτο η πατρίς εκείνου, δεν ήτο και δυνατόν να μας διαμφισβητηθεί μίαν ημέραν». Η αθηναϊκή μεγαλοαστική τάξη, αντιμετώπιζε το μακεδονικό ζήτημα «αφ’ υψηλού». Γράφει ο Κρητικός οπλαρχηγός Δικώνυμος Μαρκάκης, για τον τρόπο με τον οποίο η αθηναϊκή υψηλή κοινωνία αντιμετώπισε ένα σλαβόφωνο νεαρό που είχε προσχωρήσει στο Πατριαρχείο:

«Αφού τον γύρισαν στην αρχή σε μερικά μεγάλα αθηναϊκά σπίτια για να τον θαυμάσουν οι κυρίες, σαν να’ τανε κανένα αρκούδι, έπειτα δεν τον κοίταξαν πια καθόλου. Το παιδί δυστύχησε, πείνασε, και όταν βρέθηκε πίσω στην Μακεδονία, πήγε πάλι στο βουλγαρικό κομιτάτο».
Μόνο μετά την επανάσταση του Ίλιντεν, υπήρξε οργανωμένη κινητοποίηση από την ελληνική πλευρά. Ιδρύθηκε στην Αθήνα, το «Μακεδονικό Κομιτάτο», με πρώτο πρόεδρο τον διευθυντή της εφημερίδας «Εμπρός» Δημήτριο Καλαποθάκη. Στις 15 Αυγούστου 1903, οργανώθηκε στην Αθήνα ένα ογκώδες συλλαλητήριο ως διαμαρτυρία για «…την δια πυρός και σιδήρου ερήμωσιν της Μακεδονίας από παντός του ελληνικού».

Μεγάλη ήταν η συμβολή του Στέφανου Δραγούμη και του γιου του Ίωνα, οι οποίοι κατάγονταν από το Βογατσικό της Καστοριάς. Ο Ίων Δραγούμης, το 1902 τοποθετήθηκε υποπρόξενος στο Μοναστήρι και αμέσως ξεκίνησε την οργάνωση της αντίστασης.




Ο μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης, κατάφερε να «αποσπάσει» από τους Βούλγαρους τους οπλαρχηγούς Βαγγέλη, Κώττα και Αντώνη Ζώη. Στο προξενείο Θεσσαλονίκης, τοποθετήθηκε το 1904 ο Λάμπρος Κορομηλάς και στο αντίστοιχο των Σερρών, ο Α. Σαχτούρης. Τα προξενεία λειτουργούσαν ως αποδέκτες των αναφορών που έφταναν και στη συνέχεια έστελναν εκθέσεις στην Αθήνα.

Το προξενείο της Θεσσαλονίκης, στελεχώθηκε από αξιωματικούς του Στρατού που εμφανιζόμενοι ως προξενικοί υπάλληλοι, διαμόρφωσαν ένα δίκτυο πληροφοριών στην Κεντρική Μακεδονία.
Ένας από τους αξιωματικούς του Ελληνικού Στρατού, που έδρασε στη Μακεδονία και έγινε με τον πρόωρο θάνατό του σύμβολο του αγώνα, ήταν ο γαμπρός του Ίωνα Δραγούμη, σύζυγος της αδελφής του Ναταλίας, Παύλος Μελάς.

Παύλος Μελάς-Η δράση και ο θάνατός του

Ο Παύλος Μελάς γεννήθηκε στη Μασσαλία το 1870, όπου ο πατέρας του Μιχαήλ Μελάς είχε εμπορικές δραστηριότητες. Η καταγωγή της οικογένειάς του ήταν από τον Παρακάλαμο που ανήκει σήμερα στον Δήμο Πωγωνίου Ιωαννίνων και είναι γνωστός ως «κοιτίδα» Ηπειρωτών οργανοπαικτών.




Το 1874 ο Παύλος Μελάς ήρθε με την οικογένειά του στην Αθήνα. Από το 1886 ως το 1891 φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων. Το 1891 αποφοίτησε και ονομάστηκε Ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Το 1902 παντρεύτηκε τη Ναταλία Δραγούμη, κόρη του Στέφανου και αδερφή του Ίωνα Δραγούμη, από τους οποίους επηρεάστηκε βαθιά στα εθνικά θέματα, κυρίως στο Μακεδονικό.




Ενεργό μέλος της «Εθνικής Εταιρείας», ήταν ανάμεσα σε αυτούς που οργάνωσαν και έστειλαν αντάρτικα σώματα στη Μακεδονία.
Πήρε μέρος στον άτυχο πόλεμο του 1897. Στη συνέχεια υπηρέτησε στη Λαμία και το 1898 επέστρεψε στην πρωτεύουσα.

Συνέχισε να συνεργάζεται με άλλους αξιωματικούς στην κατεύθυνση του διαφωτισμού της κοινής γνώμης για τη Μακεδονία και την οργάνωση ένοπλων σωμάτων για αντίσταση στα βουλγαρικά σχέδια.



Την άνοιξη του 1904 μαζί με τους συναδέλφους του Αλέξανδρο Κοντούλη, Αναστάσιο Παπούλα και Γεώργιο Κολοκοτρώνη και τους συνοδούς τους, μπήκαν στη Μακεδονία(9 Μαρτίου 1904). Πέρασαν από τη Σιάτιστα και χωριά των Κορεστίων και έφτασαν κοντά στην Καστοριά. Η δράση τους όμως έγινε αντιληπτή από τις οθωμανικές αρχές. Μετά από συνάντησή του με τον Ίωνα Δραγούμη στο Μοναστήρι, αποφάσισε να επιστρέψει μαζί με τους άλλους αξιωματικούς στην Ελλάδα. Κατά την πρώτη αυτή επίσκεψή του στη Μακεδονία, ο Παύλος Μελάς σχημάτισε την εντύπωση ότι αρκούσε η παροχή πολεμοφοδίων και χρημάτων στους Έλληνες χωρικούς για να αντιμετωπίσουν τους κομιτατζήδες.

Τον Ιούλιο ο Π. Μελάς μπήκε για δεύτερη φορά στη Μακεδονία, με την πλαστή ιδιότητα του ζωέμπορου (Παύλος Δέδες). Επισκέφτηκε την Κοζάνη και τη Σιάτιστα. Αυτή τη φορά κατάλαβε ότι ήταν απαραίτητη και η αποστολή αντάρτικων ομάδων στη Μακεδονία.
Στις 14 Αυγούστου 1904 ορίστηκε από το «Μακεδονικό Κομιτάτο» της Αθήνας γενικός αρχηγός των τμημάτων της περιοχής Καστοριάς-Μοναστηρίου.
Στις 18 Αυγούστου αναχώρησε από την Αθήνα μαζί με τον πιστό του φίλο Λάκη Πύρζα που τον ακολούθησε και τις προηγούμενες φορές στη Μακεδονία. Με δέκα Κρητικούς αγωνιστές έφτασαν στη Λάρισα όπου ενισχύθηκαν με 35 ακόμα άνδρες.




Στις 28 Αυγούστου πέρασε στη Μακεδονία με το ψευδώνυμο Μίκης Ζέζας
Η παρουσία του σώματος του Π. Μελά, γινόταν δεκτή με ενθουσιασμό από τους Έλληνες κατοίκους των χωριών που περνούσε. Πολλά χωριά της περιοχής της Καστοριάς που είχαν προσχωρήσει με τη βία στην Εξαρχία επέστρεψαν στο Πατριαρχείο. Στο Λέχοβο έφτασε στις αρχές Οκτωβρίου 1904 ο Αλέξης Καραλίβανος με 40 άνδρες.  Ο Μελάς χώρισε τους άνδρες του σε 4 ομάδες με επικεφαλής τους Πύρζα, Καραλίβανο, Πούλακα και Ιοβάνη. Οι κομιτατζήδες έντρομοι από τη δράση των ανδρών του Π. Μελά εγκατέλειπαν άρον άρον την περιοχή. Ο Μελάς με τους Πύρζα ,Καραλίβανο και 35 άνδρες ξεκίνησαν να συναντήσουν τους οπλαρχηγούς Παύλο Κύρου και Ευθύμιο Καούδη .Η σφοδρή βροχόπτωση τους ανάγκασε να σταματήσουν στο χωριό Στάτιστα(σήμερα Μελάς) και να καταλύσουν σε διάφορα σπίτια του χωριού. Ήταν 13 Οκτωβρίου 1904.




Ο κομιτατζής Μήτρε Βλάχο που δρούσε στην περιοχή, ενημέρωσε τις οθωμανικές αρχές στο Κόνομπλατ. Απόσπασμα από 50 στρατιώτες έφτασε στη Στάτιστα και άρχισε να πολιορκεί το σπίτι όπου βρισκόταν ο Π. Μελάς, ο Λ. Πύρζας, ο Π.Χατζητάσης και ένας Κρητικός. Όταν σκοτείνιασε κι ενώ οι περισσότεροι Έλληνες είχαν διαφύγει, ο Παύλος Μελάς επιχείρησε πρώτος να βγει έξω από το σπίτι όπου είχε βρει καταφύγιο. Χτυπήθηκε όμως από τουρκικό βόλι και λίγο αργότερα, αφού παρέδωσε όλα τα υπάρχοντά του στον Πύρζα ξεψύχησε.
Ο Καραλίβανος, ο Πύρζας και ο Καούδης με τους περισσότερους άνδρες τους κατάφεραν να ανασυνταχθούν στο Ζέλοβο. Την είδηση του θανάτου του Π. Μελά τηλεγράφησε στο ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών ο Φ. Κοντογούρης από το προξενείο του Μοναστηρίου: « Παύλος Μελάς όρμησε πρώτος επικεφαλής ανδρών αυτού οπότε σφαίρα τουρκική πλήξασα αυτόν κατά την οσφυακήν χώραν τον ετραυμάτισε θανατηφόρως».




Η είδηση του θανάτου του Παύλου Μελά συγκλόνισε όλους τους Έλληνες. Ιδιαίτερη ήταν η απήχηση του τραγικού γεγονότος στους συμπαγείς ελληνικούς πληθυσμούς της Μακεδονίας. Σε όλα τα ελληνικά σπίτια της Μακεδονίας ήταν κρεμασμένη η φωτογραφία του. Τώρα άρχιζε η κύρια φάση του ένοπλου μακεδονικού αγώνα , με την οποία θα ασχοληθούμε σε μελλοντικό μας άρθρο.




Πηγές: Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκδοτική Αθηνών, τόμος 6.
Κωνσταντίνος Απ. Βακαλόπουλος « Ο Ένοπλος Αγώνας στη Μακεδονία 1904-1908», Εκδοτικός Οίκος Αντώνη Σταμούλη,1999.
Σπύρος Καρκαλέτσης «Μακεδονικός Αγώνας» έκδοση του περιοδικού «Ιστορικά Θέματα»,2003.
Β. Γεωργίου « Η Μακεδονία στο Μάτι του Γιουγκοσλαυικού Κυκλώνα», Αθήνα 1992.

Ομιλία Γκορέζη στη επετειακή εκδήλωση Γράμμου

Γεώργιος Γκορέζης Πρόεδρος Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατου Κεντρική Ομιλία στη Βούρμπιανη Γράμμου (στα πλαίσια επετειακής εκδήλωσης-μνημοσύνου για τους πεσόντες  στις επιχειρήσεις 1946-1949)

Σεβασμιότατε, Στρατηγοί, αξιωματικοί-οπλίτες, αγωνιστές-αγωνίστριες της περιόδου...

Η χώρα βρίσκεται πάνω σε άξονες κατακτητικών ιμπεριαλισμών. Του Σλαβικού από τα βόρεια, του Τουρκικού από τη Ανατολή. Αγωνίστηκε εναντίον τους στο πρόσφατο παρελθόν, και θα αγωνισθεί και στο μέλλον. Η σημερινή νεολαία, που ανδρώνεται μέσα σε μια ειρηνική κατάσταση που διαρκεί 62 χρόνια από το 1949 θα αντιμετωπίσει νέους αγώνες για την επιβίωση του έθνους, γιατί οι ιμπεριαλισμοί που περιβάλλουν τη χώρα έχουν ενταχθεί σήμερα, περισσότερο από άλλοτε, μέσα στον ανταγωνισμό των συμφερόντων των Μεγάλων Δυνάμεων στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου.
Η επίθεση που δέχθηκε η Ελλάδα από του τέλους του μεγάλου πολέμου μέχρι το φθινόπωρο του 1949 περιγράφεται ως κομμουνιστική επίθεση κατά της Ελλάδος, με σκοπό την διανομή των εδαφών της μεταξύ Βουλγαρίας και Γιουγκοσλαβίας.
Ο αγώνας των κομμουνιστών στην Ελλάδα δεν έμοιαζε καθόλου με τον αγώνα των κομμουνιστών των γειτονικών της κρατών. Οι Γιουγκοσλάβοι κομμουνιστές αγωνίστηκαν και επεδίωξαν την επαύξηση των εδαφών της Γιουγκοσλαβίας, με την προσάρτηση της Τεργέστης. Οι Βούλγαροι για να σώσουν τη χώρα τους από τις κυρώσεις, λόγω της συμμαχίας τους με τους Γερμανούς. Οι Αλβανοί για την ανεξαρτησία τους και την προσάρτηση της Βορείας Ηπείρου. Οι Ιταλοί για να περιορίσουν τις συνέπειες της ήττας τους. Μαζί με τους σκοπούς αυτούς ήταν και η επιβολή του κομμουνισμού. Πουθενά όμως, αυτή η επιβολή δεν συνδυάσθηκε με παραχώρηση εθνικού εδάφους.
Στην Ελλάδα ο αγώνας των κομμουνιστών τέθηκε υπό την κηδεμονία των σλαβικών ομόρων κρατών. Ήταν τεράστιο σφάλμα της ηγεσίας τους, που προήλθε από έλλειψη πολιτικής ωριμότητας και τυφλό δογματισμό. Σαν συνέπεια ήλθε η υποστήριξη της απαιτήσεως των Βουλγάρων κομμουνιστών να μην επιβληθούν κυρώσεις στη Βουλγαρία για την επιδρομή της στην Ελλάδα παρά το πλευρό των Γερμανών, και η απόφαση της 5ης ολομέλειας του ΚΚΕ στις 30 Ιανουαρίου 1949 περί αποσπάσεως της Μακεδονίας από την Ελλάδα.
Η κομμουνιστική επίθεση κατά της Ελλάδος οργανώθηκε σε τρείς γύρους. Ο πρώτος γύρος ήταν η συγκρότηση του ΕΑΜ στην κατοχή, η οργάνωση του κομμουνιστικού στρατού του ΕΛΑΣ και η διάλυση των εθνικών δυνάμεων της Μέσης Ανατολής. Ο δεύτερος γύρος ήταν το αιματηρό κίνημα του Δεκεμβρίου 1944. Μετά την καταστολή του κινήματος και τη συμφωνία της Βάρκιζας ( 12 Φεβ 1945 ) η Σοβιετική Ένωση οργάνωσε την κατάκτηση της Ελλάδος με τα όπλα. Ήταν ο τρίτος γύρος.
Οι κομμουνιστές αποχωρώντας από την Ελλάδα μετά την καταστολή του Δεκεμβριανού κινήματος κατέφυγαν στην Αλβανία, τη Γιουγκοσλαβία και τη Βουλγαρία. Στο Ρουμπίκ της Αλβανίας και στο Μπούλκες της Βοϊβοδίνας άρχισε να λειτουργεί σχολή στελεχών. Οι Έλληνες κομμουνιστές που κατέφυγαν στις γειτονικές χώρες υπολογίζονται σε 12.000, ενώ ίδιος ήταν και ο αριθμός των Σλαβομακεδόνων, που λόγω εγκλημάτων τους κατά την κατοχή κατέφυγαν και αυτοί στη Γιουγκοσλαβία.
Η Σοβιετική Ένωση ανέλαβε να προπαρασκευάσει τη διεθνή κοινή γνώμη για το δήθεν δίκαιο των ελλήνων κομμουνιστών. Υποστήριξε  στα διεθνή φόρα  την ίδρυση κράτους με την ονομασία Μακεδονία, μέσα στα όρια της Γιουγκοσλαβίας, και τις αξιώσεις της Βουλγαρίας για προσάρτηση εδαφών και έξοδο στο Αιγαίο.
Τα πρώτα θερμά επεισόδια άρχισαν το Μάρτιο του 1946 στον Όλυμπο, την Κατερίνη και τα Χάσια. Ακολουθούν πολυάριθμες αποστολές από το Μπούλκες προς το Γράμμο, το Βέρμιο, το Βίτσι, τα Πιέρια. Χτυπούσαν αιφνιδιαστικά, κυρίως σταθμούς χωροφυλακής.
Τον Οκτώβριο συγκροτήθηκε το Γενικό Αρχηγείο τους υπό τον Μάρκο Βαφειάδη. Η τακτική του ανταρτοπολέμου στο πρώτο αυτό στάδιο ήταν η αιφνιδιαστική επίθεση, εξόντωση της φρουράς, τρομοκράτηση με άμεσες εκτελέσεις αντιφρονούντων και ταχεία αποχώρηση και εξαφάνιση των επιτιθεμένων.
Οι επιτιθέμενοι απέφευγαν τη σύγκρουση με τις εθνικές δυνάμεις, επειδή ειδοποιούνταν έγκαιρα από την αυτοάμυνα των χωριών και των πόλεων περί των κινήσεων του στρατού. Η αυτοάμυνα πήρε μεγάλη έκταση, οργάνωσε δίκτυο πληροφοριών και συνδέσμων, ανέλαβε ναρκοθετήσεις και σαμποτάζ, τρομοκρατούσε τον πληθυσμό ακόμα και με δολοφονίες αντιφρονούντων.
Η κυβέρνηση και το Γενικό Επιτελείο Στρατού άρχισαν να αντιλαμβάνονται την ανάγκη οργανώσεως και εξοπλισμού του πληθυσμού της υπαίθρου, γιατί ο στρατός δεν ήταν δυνατό να βρίσκεται παντού.
Τον Μάρτιο του 1947 Λόχος της 43ης ταξιαρχίας στο Κάντζικο Γράμμου απέκρουσε με επιτυχία επίθεση 350 ανταρτών με σοβαρές απώλειες εκατέρωθεν. Μεγάλες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις διεξάγονται από τον Απρίλιο του 1947 στη περιοχή κεντρικής Πίνδου με ισχυρά τμήματα των 2ας,8ης,και 9ης Μεραρχιών  ( επιχείρηση «Αετός» ) εναντίον δυνάμεως 4000 ανταρτών, κατανεμημένης στις περιφέρειες Αγράφων, Κόζιακα και Ηπείρου. Τον Ιούνιο 1947 οι επιχειρήσεις συνεχίζονται για εκκαθάριση του Γράμμου.
Τον Ιούλιο εκδηλώνεται ισχυρός ελιγμός των αντιπάλων δυνάμεων εκ των Αλβανικών συνόρων προς γέφυρα Μέρτζιανης και Κόνιτσα. Αγωνιώδεις μάχες διεξάγονται στη γέφυρα εναντίον 5 Ταγμάτων. Τμήματα της 8ης Μεραρχίας αγωνίζονται απεγνωσμένα για να συγκρατήσουν τη φάλαγγα αυτή που προελαύνει προς Καλπάκι, αφού ενισχύθηκε με άλλα 4 Τάγματα. Δεν είναι πια συμμορίες αλλά τακτικός στρατός, που άρχισε να διεξάγει πόλεμο τακτικής μορφής. Η μεγάλη αυτή επίθεση τελικά αντιμετωπίστηκε από τις 41 και 43 Ταξιαρχίες και την αεροπορία.
Οι μέχρι τούδε επιχειρήσεις καταδεικνύουν ότι από τα μέσα του 1947 οι κομμουνιστικές δυνάμεις άρχισαν να παίρνουν την οργάνωση τακτικού στρατού και να περνούν από τον ανταρτοπόλεμο στο πόλεμο ελιγμών για επίτευξη στρατηγικών σκοπών δημιουργίας ελεύθερων περιοχών υπό τον έλεγχο τους. Οι επιχειρήσεις των εθνικών δυνάμεων δεν είχαν φέρει αποφασιστικά αποτελέσματα εναντίον τους, επειδή ακολουθούσαν μεθόδους τακτικού πολέμου και ταυτόχρονα δεν ήταν οργανωμένες για την καταπολέμηση ανταρτοπολέμου.
Η οργάνωση του στρατού που επιβλήθηκε από τη Βρετανική αποστολή ήταν απρόσφορη. Ο στρατός, προκειμένου να εκκαθαρίσει μια περιοχή, προσπαθούσε να την περιβάλει εκ πολλών κατευθύνσεων, ώστε να εγκλωβίσει τις αντίπαλες δυνάμεις.  Αυτό όμως ήταν αδύνατο να επιτευχθεί, γιατί στα ορεινά και δασωμένα εδάφη ήταν εύκολο στον αντίπαλο να κατανέμονται σε μικρές ομάδες και λόγω του ορεινού και δασωμένου εδάφους να διαφεύγουν.
Η τακτική του εγκλωβισμού χτύπαγε στο κενό. Απαιτείται άλλη τακτική. Συνεχής δίωξη με ευκίνητα σώματα, ένα είδος ανταρτοπολέμου, παρεμφερής μέθοδο με εκείνη που εφάρμοσαν τα ελληνικά σώματα στο Μακεδονικό αγώνα 1903-1906 για την καταπολέμηση των βουλγαρικών συμμοριών στη Μακεδονία.
Τον Αύγουστο του 1947 οι εθνικές δυνάμεις ανέλαβαν μεγάλες επιχειρήσεις εκκαθαρίσεως του ορεινού συμπλέγματος Γράμμου. Οι επιχειρήσεις αυτές, παρά τις αιματηρές προσπάθειες του στρατού δεν έφεραν ικανοποιητικά αποτελέσματα. Οι κομμουνιστικές δυνάμεις διατήρησαν τον έλεγχο του χώρου μεταξύ Νεστορίου, Κόνιτσας, Μετσόβου και Πενταλόφου στο Γράμμο.
Στο τέλος Δεκεμβρίου οι κομμουνιστικές δυνάμεις ανέλαβαν αποφασιστική επίθεση προς κατάληψη της περιοχής Κόνιτσας με σκοπό την εγκατάσταση στη Κόνιτσα της Κυβέρνησης τους. Μεγάλη μάχη άρχισε στις 25 Δεκεμβρίου γύρω από τη Κόνιτσα, την οποία υπεράσπιζε η 75 ταξιαρχία υπό τον συνταγματάρχη Δόβα, που το μεσημέρι της ίδιας μέρας τραυματίστηκε και αντικαταστάθηκε από τον ανχη Παλλαντά. Η μάχη διήρκεσε πολλές μέρες και πέρασε από δραματικές φάσεις. Ενισχύσεις προσέδραμαν από τις 41 και 42 ταξιαρχίες και σε συνεργασία με δυνάμεις της 8ης Μεραρχίας κατόρθωσαν να απωθήσουν τις κομμουνιστικές δυνάμεις. 
Εν τω μεταξύ επήλθε σοβαρή εξέλιξη στην Αμερικανική πολιτική. Από τις αρχές του 1947 η Βρετανία έκανε γνωστό ότι δεν μπορούσε να προσφέρει βοήθεια στην Ελλάδα, και τα ηνία αναλαμβάνει η Αμερική. Ο πρόεδρος Τρούμαν στις 12 Μαρτίου 1947 ανακοίνωσε το « δόγμα Τρούμαν », ότι δηλαδή η Αμερική αναλαμβάνει να δώσει την απαιτούμενη βοήθεια σε Ελλάδα και Τουρκία για να διατηρήσουν την ανεξαρτησία και ακεραιότητα τους από τη Κομμουνιστική απειλή.
Στις αρχές του 1948 η οργάνωση των κομμουνιστών σταθεροποιείται σε μεγάλες μονάδες, 8 μεραρχίες των 3000, και η δύναμη τους ανήρχετο σε 25-26 χιλιάδες, εφοδιασμένες με 34 πυροβόλα και 45 αντιαεροπορικά. Οι επιδρομές συνεχίστηκαν παντού, με το στρατό και τη χωροφυλακή να μάχονται με ηρωισμό και να υφίστανται μεγάλες απώλειες.
Από τον Ιούνιο του 1948 άρχισε η αποφασιστική επίθεση των εθνικών δυνάμεων για την εκκαθάριση του Γράμμου ( επιχείρηση Κορωνίς ) στην οποία πήραν μέρος 6 Μεραρχίες υπό τον διοικητή του Β΄ Σ. Στρατού στρατηγό Π. Καλογερόπουλο, οι 8η (Μπαλοδήμος),9η (Μανιδάκης), 10η (Βασιλάς),2α (Παπανικολάου) 15η (Λάϊος)και 1η(Πεντζόπουλος). Η επιχείρηση αυτή πέρασε από δραματικές φάσεις και έφερε μεγάλες απώλειες στις εθνικές δυνάμεις. Στα μέσα Αυγούστου και ύστερα από μεγάλες προσπάθειες καταλήφθηκε ο Γράμμος. Οι κομμουνιστικές δυνάμεις μετακινήθηκαν από τον Γράμμο στο Βίτσι.
Τον Δεκέμβριο οι εθνικές δυνάμεις ανέλαβαν μεγάλες επιχειρήσεις εκκαθαρίσεως της Πελοποννήσου, που διήρκεσαν μέχρι το Μάιο του 1949 με τη πλήρη εξόντωση των κομμουνιστικών δυνάμεων της Πελοποννήσου. Εν τω μεταξύ στις 20 Ιανουαρίου 1949 ανέλαβε αρχιστράτηγος ο Αλ. Παπάγος. Ο Παπάγος ανέλαβε απεριόριστα δικαιώματα στη διοίκηση του Στρατού και τη διεύθυνση των επιχειρήσεων. Η αρχαιότης του έναντι των διοικητών Μεγάλων Μονάδων συνέτεινε στην εμπέδωση ισχυρής διοίκησης στο Στρατό.
Οι κομμουνιστικές δυνάμεις στα μέσα του 1949 συμπυκνώνονται κατά το μεγαλύτερο μέρος στο Βίτσι και το Γράμμο. Στηρίζονται τώρα στη βοήθεια μόνο της Αλβανίας. Ο Τίτο από το 1948 ήλθε σε αντίθεση με την Κομινφόρμ και η Γιουγκοσλαβία έκλεισε τα σύνορα.
Οι εθνικές δυνάμεις περισφίγγουν από τον Ιούλιο 1949 το Βίτσι και το Γράμμο με τα Α΄ και Β΄ Σ. Στρατού, με συνολική δύναμη 7 Μεραρχιών, 1μεραρχίας ορεινών καταδρομών, 2 ανεξάρτητων ταξιαρχών και 14 ελαφρών ταγμάτων πεζικού , υπό τη διοίκηση του στρατηγού Βεντήρη. Διοκητής του Α΄ Σ. Στρατού ο στρατηγός Τσακαλώτος και του Β΄ Σ. Στρατού ο στρατηγός Μανιδάκης.
Στις 2 Αυγούστου 2 Μεραρχίες του Α΄ Σ. Στρατού ενεργούν προκαταρκτική επίθεση προς Γράμμο στη κατεύθυνση Πυρσόγιανη-Ζέρμα-ύψ. Τσάρνο, με το σκοπό να τραβήξει την προσοχή των κομμουνιστικών δυνάμεων προς το Γράμμο, επ’ ωφελεία της επικείμενης επίθεσης των κυρίων δυνάμεων προς Βίτσι. Ενώ εξελίσσεται η παραπλανητική αυτή επίθεση με το συνθηματικό Πυρσός Α, το Β΄Σ. Στρατού παίρνει τη διάταξη του και στις 10 Αυγούστου αρχίζει την επίθεση προς Βίτσι ( Πυρσός Β ) με 4 μεραρχίες και 2 ταξιαρχίες καταδρομών, υποστηριζόμενες υπό τεθωρακισμένων και αεροπορίας. Η μάχη διήρκεσε μέχρι 14 Αυγούστου. Οι κομουνιστικές δυνάμεις εκδιώχθηκαν από τις οχυρωμένες θέσεις τους και εισήλθαν στο Αλβανικό έδαφος, εγκαταλείποντες 39 πυροβόλα.
Στις 24 Αυγούστου οι εθνικές δυνάμεις επιτίθενται στο Γράμμο. Το Α΄Σ. Στρατού με 3 μεραρχίες και τη μεραρχία καταδρομών, υποστηριζόμενες από τεθωρακισμένα και αεροπορία εκτόπισε τις κομμυνιστικές δυνάμεις από ισχυρές αμυντικές θέσεις ( Τσάρνο-Παπούλι ) και με ευρύ ελιγμό από τη κατεύθυνση Πόρτα Οσμάν-Γκούμελ-Σακούλι-υψ. 2520 εξάρθρωσε την άμυνα τους ( επιχείρηση Πυρσός Γ΄). Οι κομμουνιστικές δυνάμεις έφυγαν άτακτα προς Αλβανία, εγκαταλείποντες 17 πυροβόλα.
Με τις επιχειρήσεις αυτές κατέρρευσε ο αγώνας των κομμουνιστών για την κατάληψη της Ελλάδος. Η Ελλάδα σώθηκε από την υποδούλωση.
Είναι ανάγκη να τονισθεί ότι την νίκη αυτή δεν την πέτυχε κάποιο κόμμα. Την πέτυχε όλος ο Ελληνικός λαός, μιας και απέναντι του το ΚΚΕ της εποχής εκείνης είχε όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Τον εθνικό στρατό τον στελέχωσαν παιδιά από κάθε Ελληνική οικογένεια, και απ’ όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων. Ο αρχηγός της Ένωσης Κέντρου είχε χαρακτηρίσει το Κομμουνιστικό Κόμμα της εποχής εκείνης κόμμα του εγκλήματος και της προδοσίας.
Ο αγώνας αυτός στοίχησε στη χώρα μας υπέρογκες θυσίες. Όλη η Ελλάδα μεταβλήθηκε σε απέραντο νεκροταφείο. Τα χωριά ερειπώθηκαν. Τα σπίτια ρήμαξαν, ο κόσμος ξεσπιτώθηκε και ορφάνεψε, οι γυναίκες μαυροντύθηκαν και κλαίγαν τα παιδιά που χάσανε.
Το πόλεμο αυτό άλλοι τον λένε συμμοριτοπόλεμο και άλλοι εμφύλιο πόλεμο. Όσοι τον λένε εμφύλιο νομίζουν ότι τον δικαιολογούν. Ξεχνούν ότι ο εμφύλιος πόλεμος είναι ο πιο βρώμικος πόλεμος. Στους εμφυλίους πολέμους βγαίνουν στην επιφάνεια οι μεγαλύτεροι προδότες και οι απαισιότεροι φονιάδες. Όπως επίσης ξεχνούν ότι η εθνική συμφιλίωση δεν μπορεί να στηριχθεί πάνω σε ιστορικές ανακρίβειες, ούτε να επιτευχθεί με μονομερείς παραχωρήσεις από τη μια πλευρά.
Η νίκη στο Γράμμο και στο Βίτσι ήταν λοιπόν νίκη ελευθερίας για τον Ελληνικό λαό, που δεν έζησε ποτέ την εξαθλίωση και την τυρρανία που έζησαν άλλοι λαοί υπο κομμουνιστικά καθεστώτα.
Αιωνία ας είναι η μνήμη των Αξιωματικών και οπλιτών του  Στρατού μας που έπεσαν στον Γράμμο και το Βίτσι!
Αιωνία η μνήμη όσων αντιστάθηκαν στην κομμουνιστική λαίλαπα !

Τιμή στους ήρωες του Γράμμου

25 Αυγούστου 1949 - 25 Αυγούστου 2019. Συμπληρώνονται 70 χρόνια από την έναρξη της τρίτης φάσης της στρατιωτικής επιχείρησης με την κωδική ονομασία «Πυρσός». Στις 25 Αυγούστου 1949 ο Ελληνικός Στρατός, που έφερε δικαίως τις δάφνες του Ελληνοϊταλικού και του Ελληνογερμανικού Πολέμου, κατάφερνε στον Γράμμο το τελικό χτύπημα σε βάρος ακόμα ενός θανάσιμου εχθρού της Ελλάδας. Οι Ελληνες σήκωσαν το γάντι που έριξαν οι κομμουνιστές και με αρχιστράτηγο τον Αλέξανδρο Παπάγο, τον ήρωα του «ΟΧΙ» και μαρτυρικό κρατούμενο του στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Νταχάου, συνέτριψαν τους ελληνόφωνους και τους σλαβόφωνους κομμουνιστές, που ήθελαν να επιβάλουν τυραννικό καθεστώς στην Ελλάδα, σοβιετικού τύπου, να παραδώσουν τμήματα της επικράτειας στους Σλάβους και να διαλύσουν το έθνος μας.

Πρωταγωνιστές στις επικές μάχες του Γράμμου, όπου νικήθηκαν οι κομμουνιστές, ήταν τα ηρωικά παιδιά της Ελλάδας, οι άνδρες που μπήκαν στη φωτιά του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, στην αντίσταση ενάντια στον κατακτητή και άντεξαν τις κακουχίες και την πείνα της Κατοχής. Εκείνοι πολέμησαν και εναντίον του προδοτικού ΚΚΕ με αυταπάρνηση και απαράμιλλο θάρρος. Κράτησαν όρθια και υπερήφανη τη σημαία μας στα δύσκολα, την ίδια στιγμή που οι αντίπαλοί τους έριχναν πισώπλατες μαχαιριές στο έθνος, πρόδιδαν τη Μακεδονία μας υποσχόμενοι την απόσχισή της από την ελληνική επικράτεια και την ανεξαρτητοποίησή της, ώστε σταδιακά να περιέλθει στην κυριαρχία των Σλάβων. Στις σφοδρές μάχες εναντίον εκείνων που ήθελαν να αλυσοδέσουν την Ελλάδα και να τη ρίξουν στο σοβιετικό κάτεργο σκοτώθηκαν χιλιάδες, ακόμα περισσότεροι ακρωτηριάστηκαν, σημαδεύτηκαν σωματικά και ψυχολογικά για το υπόλοιπο του βίου τους. Η συμπεριφορά του κράτους απέναντί τους δεν απείχε πολύ από εκείνη των ξενοκίνητων εχθρών της πατρίδας, που πολέμησαν εναντίον τους. Τα μνημόσυνα και τις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης τα χαρακτήρισαν «γιορτές μίσους». Την αναφορά στις θυσίες και στους αγώνες τους την αποκάλεσαν «ακροδεξιά προπαγάνδα» και «ρατσιστικά, εθνικιστικά παραληρήματα». Τα ονόματα των ηρώων έγιναν αντικείμενα σπίλωσης και στόχοι ύβρεων από εμπαθείς μισέλληνες, και μάλιστα στο όνομα της... ελευθερίας και της δημοκρατίας!

Η δημόσια σφαίρα στη χώρα μας παρήκμασε σε τέτοιον βαθμό, που οι ιδεολογικοί αλλά και οι φυσικοί απόγονοι των εχθρών της Ελλάδας δίνουν διαπιστευτήρια «δημοκρατικότητας» σε ανάξιους εκπροσώπους της παράταξης που γλίτωσε την πατρίδα από τον κομμουνισμό! Η Δεξιά νίκησε στον πόλεμο του 1946-1949, για να ηττηθεί στην ειρήνη από τους σταλινικούς, τους τροτσκιστές, τους μαοϊκούς, όλους τους αποδοχείς της εφιαλτικής κληρονομιάς του μαρξισμού. Η εφημερίδα μας τιμά τους Ελληνες πολεμιστές του σκληρού και ένδοξου αντικομμουνιστικού αγώνα και θεωρεί ότι η χώρα δεν πρόκειται να ανακάμψει, αν δεν μπουν τα πράγματα στη θέση τους και αν δεν τιμηθούν οι ήρωες και ονειδιστούν οι προδότες, όπως αρμόζει σε καθέναν.

Η ΝΔ αποδέχτηκε συνεκμετάλλευση σε τουρισμό και κοιτάσματα!!!!Ξυπνατε Ελληνες

ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΗΡΩΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΔΙΝΟΥΝ ΣΥΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΣΕ ΑΙΓΑΙΟ!!!!

Όσα λέχθηκαν σε δημοσιογράφους στις ΗΠΑ και ειδικά στο Bloomberg μαγνητοφωνούνται. To λέω αυτό για να μη διανοηθούν στη κυβέρνηση του Κουλη να διαψεύσουν όσα είπε στις ΗΠΑ ο Δένδιας για συνεκμετάλλευση σε τουρισμό και κοιτάσματα όπου το επιθυμεί η Τουρκία (αρκεί να σταματήσει να κάνει γεώτρηση ή να λέει προφανώς ότι ΔΕΝ "βρήκε" τεράστιο κοίτασμα φυσικού αερίου το Fatih).
H διασύνδεση στo Bloomberg που θα θέλατε να δείτε δημοσιευται πιο κατω. Aυτό δικαιολογεί την Τουρκία που λέει ότι δεν βρήκε φυσικό αέριο το Hatif. Η παρλαπίπα στη Βουλή και στη Κύπρο συνεχίζεται.
 

https://www.bloomberg.com/…/greece-offers-opportunity-for-t…

Γιοτ εκατομμυρίων αδειάζει τον βόθρο του στην καλντέρα της Σαντορίνης..

Μπροστά στα μάτια κατοίκων και τουριστών της Σαντορίνης, πολυτελές γιοτ άδειασε λίγα μέτρα από την ακτή τον βόθρο του σκάφους.

Το περιστατικό συνέβη στο Παλιό Λιμάνι της Σαντορίνης στα Φηρά.
Ο φωτογραφικός φακός «συνέλαβε» τους υπευθύνους του εντυπωσιακού σκάφους να αδειάζουν τα λύματα στο λιμάνι, μία «ανάσα» από τις ακτές.
Για την ιστορία, τα σκάφη έως 9-10 μέτρα δεν έχουν καν βόθρους ενώ πολλοί επιλέγουν να αδειάζουν τα λύματα στα ανοιχτά αφού ελάχιστα λιμάνια διαθέτουν υποδομές.
«Τον τσακώσαμε το βρωμιάρη» αναφέρει η ανάρτηση στο Facebook του Topmelody Fm Santorini Islands που ανέβασε τις επίμαχες φωτογραφίες με το mega yacht να αδειάζει τα λύματα σε ένα από τα τουριστικότερα μέρη της Σαντορίνης.

Θα επιτεθούν οι Τούρκοι στην Ελλάδα;

Του Θοδωρή Γιάνναρου

Οι νέες προκλήσεις από την Τουρκία στο Αιγαίο και στην κυπριακή ΑΟΖ κινήθηκαν αρκετές φορές στο παρελθόν πέραν των ορίων τείνουν όμως σήμερα, να ξεπεράσουν κάποιες κρίσιμες κόκκινες γραμμές. 

Εύλογα τίθενται κάποια βασικά ερωτήματα, ως προς τους στόχους της τουρκικής ηγεσίας, αλλά κυρίως, αν ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιθυμεί και είναι σε θέση να προκαλέσει νέο θερμό επεισόδιο μετά τα Ίμια ή ακόμη και πόλεμο κατά της Ελλάδος.

Ο Τούρκος πρόεδρος βυθισμένος στα προβλήματά του, ειδικά λόγω του καταποντισμού της τουρκικής λίρας, της υποβάθμισης των τουρκικών τραπεζών, των προβλημάτων με την απόκτηση των ρωσικών S-400, ή των αμερικανικών τελεσιγράφων για τα μαχητικά F-35, το κουρδικό και τέλος το πρόσφατο φιάσκο των επαναληπτικών δημοτικών εκλογών στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο Ιμάμογλου τον κέρδισε κατά κράτος, επιχειρεί να μεταφέρει λίγη σχετικά ανέξοδη και εκ του ασφαλούς ένταση προς την πλευρά της Κυπριακής ΑΟΖ.

Γνωρίζει καλά, πως ακόμα βρισκόμαστε σε μια γεώτρηση, όχι σε μια άντληση. Είναι πολύ προκαταρκτικό το στάδιο, άρα σχετικά απίθανο να δεχθεί μία επίθεση από Αμερικανικά ή Γαλλικά όπλα, μιάς και ακόμα δεν τίθενται εν κινδύνω ή έστω απειλούνται οικονομικά συμφέροντα ισχυρών μιλιταριστικά χωρών.

Απλά κράζει, όπως η κουρούνα που βλέπει κάτι γυαλιστερό που δεν μπορεί να κλέψει... Τσαμπουκάς δηλαδή τούρκικος... εκ του ασφαλούς.

Δεν υπάρχει περίπτωση, ο Ερντογάν και η στρατιωτική ηγεσία της Τουρκίας, να σχεδιάσει και να προχωρήσει στην κήρυξη πολέμου κατά της Ελλάδος, μιάς και γνωρίζουν την αποτρεπτική της ισχύ. Όμως τα πολλά σημεία κλιμάκωσης, μπορεί κάποια στιγμή να μετατραπούν σε θερμό επεισόδιο... σίγουρα όχι σαν το πιό πρόσφατο στα Ίμια, αλλά τόσο θερμό, που θα σήμαινε σίγουρα απώλειες σε ανθρώπινες ζωές και αρκετά μεγάλες καταστροφές και στις δύο πλευρές. 

Το γεγονός ότι είναι απίθανο, ο Ερντογάν να πάει για έναν πόλεμο, έχοντας ανοιχτό το μέτωπο στα Ανατολικά και χωρίς να έχει κερδίσει κάτι σημαντικό σε αυτό, αφού θα ήταν μάλλον παράλογο, δεν μπορεί να είναι καθησυχαστικό. Κανείς δεν γνωρίζει σε μια τέτοιου είδους κλιμάκωση, αν κάποια μέρα στο μέλλον, αυτές οι προκλήσεις απαντηθούν με έναν εξίσου βίαιο τρόπο.

Με αυτά τα δεδομένα, μία πολεμική αναμέτρηση μικρής ή μεσαίας κλίμακας, μεταξύ των δύο κρατών, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποκλεισθεί. Θα μπορούσε να προκύψει μία τέτοιου είδους σύρραξη, αυτή τη χρονική περίοδο, περισσότερο τυχαία παρά από πρόθεση και να έχει σχεδιαστεί. 

Η προ Ερντογάν επιθετική τουρκική στρατηγική των παραβιάσεων οξύνθηκε σημαντικά υπό την ηγεσία του. Ταυτόχρονα, το σώμα των Τούρκων ανώτατων και ανώτερων αξιωματικών, που υποφέρει πραγματικά από την απώλεια ικανοτήτων, ειδικά στο ναυτικό και την αεροπορία, μετά τις πολιτικές εκκαθαρίσεις και ειδικά μετά την απόπειρα εκδίωξης του Ερντογάν το 2016, που ο ίδιος το βάφτισε "πραξικόπημα” μπορεί εύκολα να δημιουργήσει ένα "λάθος”, μιας και "ανίκανοι”, "ανεκπαίδευτοι” και φοβισμένοι αξιωματικοί, έχουν υποχρεωθεί να υπακούν τυφλά σε κάθε παράλογη ή ριψοκίνδυνη πολιτική σύγκρουσης... μπορεί πολύ εύκολα να τα θαλασσώσουν και να δημιουργήσουν πρόβλημα!

Βέβαια, ποτέ δεν μπορεί να αποκλειστεί η πιθανότητα, ειδικά μετά από μια ενδεχόμενη επιβολή κυρώσεων από τις ΗΠΑ στην Τουρκία, να ακολουθήσει πόλεμος είτε με γειτονική χώρα (πχ Ελλάδα), είτε γενικευμένη σύρραξη με τους Κούρδους, κάτι όμως τέτοιο θα σήμαινε... ότι θα τελείωνε ή τουλάχιστον θα μειωνόταν σημαντικά και το απόθεμα των ανταλλακτικών που έχουν στη διάθεσή τους, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να γονατίσουν...

Για να δούμε όμως το πρόβλημα από την πλευράς της Τουρκίας και ας σκεφθούμε για λίγο σαν Τούρκοι...

Mετά τις πιέσεις των ΗΠΑ προς την Τουρκία του Ερντογάν ν’ αποφασίσει για τα F-35 ή τους S-400 μέχρι τα τέλη Ιουλίου, κάποιοι στρατιωτικοί αναλυτές από την πλευρά της Τουρκίας προσπαθούν να προειδοποιήσουν, πως οι κυρώσεις θα "γονατίσουν” στην κυριολεξία την τουρκική αεροπορική ικανότητα, όταν αυτές επιβληθούν και η Τουρκία αντιδράσει εν θερμώ.

Αν λοιπόν επιβληθούν κυρώσεις, τότε πρέπει η Τουρκία να εξετάσει, τι επιπτώσεις, οι κυρώσεις αυτές, μπορεί να έχουν, σε περίοδο ειρήνης αλλά και σε αντίστοιχες περιόδους πολέμου...

Βραχυπρόθεσμα αλλά και μεσοπρόθεσμα, η Τουρκία δεν θα αντιμετωπίσει ιδιαίτερο πρόβλημα και τα αεροσκάφη της θα πετούν κανονικά χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα...

Μακροπρόθεσμα όμως, θα αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα ειδικά σε περίοδο πολέμου με μια ισχυρή "γειτονική χώρα”. 

Διαφορετικά σενάρια προκύπτουν έτσι από διαφορετικές πραγματικότητες και προσεγγίσεις, τόσο σε περίοδο πολέμου όσο και σε ειρήνη και δεν χρειάζεται κανείς να είναι εξειδικευμένος στρατιωτικός αναλυτής για να το κατανοήσει...

Αν οι κυρώσεις που θα επιβληθούν στην Τουρκία διαρκέσουν πολλά χρόνια αλλά ταυτόχρονα επικρατεί ειρήνη στη γύρω περιοχή, τότε οι γείτονες δεν θα αντιμετωπίσουν προβλήματα -θα χρησιμοποιούν τα αποθέματα που έχουν και που είναι μεγάλα, ειδικά για περιόδους ειρήνης.

Οι διαθεσιμότητες των αεροσκαφών τους όμως είναι ήδη υψηλές. Αν προκύψει πρόβλημα, τότε θα γίνει επιλογή και διαχωρισμός των διαθέσιμων μαχητικών με βάση τα χαρακτηριστικά που διαθέτουν, την ηλικία τους, τις συνθήκες που θα επικρατούν τότε, καθώς και άλλα κριτήρια στρατηγικών επιλογών.

Επιπλέον, κάποια τμήματα των διαθεσίμων στην τουρκική αεροπορία, μπορούν να τα προμηθευτούν και από τη "μαύρη αγορά όπλων”, απ’ όπου όμως αγοράζουν, εκείνοι που κατά κάποιον τρόπο βρίσκονται στα όρια τουλάχιστον της τρομοκρατίας... μέσω βέβαια των γνωστών σκοτεινών καναλιών, των εμπόρων όπλων της Ανατολής.

Αν πάλι οι κυρώσεις κρατήσουν για χρόνια, τότε θα είναι αναγκασμένοι να ξεκινήσουν την παραγωγή σημαντικών τμημάτων των αεροσκαφών και να αντικαταστήσουν σταδιακά τη δυτική τεχνολογία, αλλά τότε... "ζήσε Μάη να φας τριφύλλι”.

Ας δούμε λοιπόν, τι έγινε με το Ιράν. Τότε ίσως καταλάβουμε και το σκεπτικό των Τούρκων στρατοκρατοκρων υπό τον σουλτάνο Ερντογάν. 

Η γνωστή και μη εξαιρετέα Τεχεράνη, έχει υποστεί μακροχρόνιες κυρώσεις, λόγω της περίεργης στάσης απέναντι στη Δύση, αλλά ακόμη κάποια αεροσκάφη της πετούν στους ουρανούς του Κόλπου.

Ετσι σκοπεύουν να προχωρήσουν κι εκείνοι (οι Τούρκοι), αν όλα στραβώσουν γύρω τους.

Για τον λόγο αυτόν, έχουν ήδη λάβει χώρα δεκάδες συναντήσεις μεταξύ του Ερντογάν και της αμυντικής βιομηχανίας των Τούρκων... αλλά απτά συμπεράσματα δεν έχουν βγει.

Τα τελευταία δε 2 χρόνια, έχει αυξηθεί σημαντικά η χρήση ανταλλακτικών εγχώριας παραγωγής, σαν οι Τούρκοι να προετοιμάζονται για τις εποχές των "ισχνών αγελάδων”, που απ’ ό,τι φαίνεται δεν θ’ αργήσουν να φανούν.

Τα πράγματα για την Τουρκία και τον σουλτάνο της, αλλάζουν όπως φαίνεται εντελώς, σε περίοδο πολέμου.

Αν προκύψει πόλεμος με ένα γειτονικό κράτος αμέσως μόλις επιβληθούν οι κυρώσεις, αυτό θα τους... αιφνιδιάσει και θα δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα... στους ίδιους.

Λόγω του ότι, κατά τη διάρκεια ενός πολέμου, (αυτό εξαρτάται και από τον αντίπαλο), οι Τούρκοι θα αναγκαστούν να χρησιμοποιήσουμε όλο το στοκ των ανταλλακτικών που διαθέτουν, με αποτέλεσμα σύντομα να απογυμνωθούν... ειδικά στην περίπτωση που απαιτηθεί να έχουν το σύνολο των αεροσκαφών τους στον αέρα και μάλιστα με όλο τον διαθέσιμο οπλισμό τους, όπως πριν χρόνια κατά τη διάρκεια του Αττίλα... μόνο που τότε δεν είχε αντίπαλο, ενώ σε μια αντίστοιχη περίπτωση με αντίπαλο την Ελλάδα, θα έχει ν’ αντιμετωπίσει μια σκληροτράχηλη πολεμική αεροπορία, με πιλότους που θεωρούνται από τους καλύτερους του κόσμου και ένα ναυτικό στόλο, με πλοία και υποβρύχια που ξέρουν να κάνουν καλά τη δουλειά τους!

Η Τουρκία του Ερντογάν ευελπιστεί πως θα υπάρξουν "κόκκινες γραμμές” στις κυρώσεις που θα τους επιβάλλουν οι ΗΠΑ αλλιώς δεν θα είναι σε θέση να εκτελέσουν ούτε περιπολίες.

Σε κάθε περίπτωση, οι Τούρκοι θα το σκεφθούν πολλές φορές, πριν αυτοκτονήσουν, διεξάγοντας έναν επιθετικό πόλεμο κατά της Ελλάδος, αλλά το ακραίο αυτό σενάριο ενός πολέμου εναντίον της χώρας μας, είναι μια ακραία λύση, που πρέπει όμως να την λάβουμε σοβαρά υπόψιν και να είμαστε προετοιμασμένοι στο έπακρον... 

Να φοβηθούμε πάντως κάτι, δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος! Η Ελλάς διαθέτει ισχυρές και ετοιμοπόλεμες ένοπλες δυνάμεις, και μετά την 7η Ιουλίου, θα διαθέτει και μία πραγματικά δυνατή "Ελληνική” Κυβέρνηση, ικανή να προασπίσει την Ελληνική κυριαρχία σε ουρανό και θάλασσα, καθώς και τα Ελληνικά οικονομικά συμφέροντα! 

Ο Ερντογάν ας κρατά μικρό καλάθι... 

Capital
το είδαμε ΕΔΩ

Η εθνική τραγωδία είναι αναπόφευκτη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΩΝ ΑΓΩΓΩΝ ΠΡΟΣ ΕΕ ΑΠΟ ΚΡΗΤΗ ΚΑΙ ΒΟΣΠΟΡΟ. ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ.

1> Όπως σας εξήγησα και κανένα ΜΜΕ του Βαρδινογιάννη ή το Skai δεν το κατάλαβε, Τσίπρας και Αποστολάκης ήταν τσάμπα μάγκες με τους Τούρκους, αφού το Yavuz και το Fatix δεν μπορούν με τη τεχνολογία που έχουν να εξορύξουν τους υδρίτες του Καστελόριζου. Αυτό αφορά και τους Ιραλνδούς που βοηθάνε μεταφέροντας σωλήνες. Αυτό δημιουργεί μια άλλη οπτική γωνία για όσα συμβαίνουν, ότι δηλαδή ο Τσίπρας άφηνε τον Ερντογάν να φοβερίζει με την ησυχία των ΗΠΑ μέχρι να γίνουν οι επαναληπτικές εκλογές στη Κων-πολη και αντίστροφα τώρα ο Τσίπρας φοβερίζει τον Ερντογάν για να φαίνεται ως ηγέτης τρομάρα του και να πάρει ψήφους στις εκλογές. 

2> Οπως έχω γράψει σε άλλο άρθρο, η επιθυμία της Τουρκίας να υπογράψει συμφωνία με τη Λιβύη έχει στόχο να εμποδίσει την κατασκευή και του EastMed αλλά και ενός αγωγού απο την Αίγυπτο στη Λιβύη. Τόσο καιρό η Ελλάδα δεν κατόρθωσε να συμφωνήσει τα σύνορά της ΑΟΖ της με τη Κύπρο, με την Αίγυπτο και την Ιταλία. Αφήνει τη Τουρκία να προωθεί τη πολιτική της και τη Μέρκελ να δονείται.
3> Στο χάρτη βλέπετε ένα τρόπο μεταφοράς του Ιρανικού πετρελαίου προς την ΕΕ και τη Ρωσία με φορτηγίδες απο τη Κασπία προς τη Μαύρη Θάλασσα μέσω Βοσπόρου. Φαίνεται και ένας άλλος μέσω Γεωργίας του πετρελαίου του Αζερμπαϊτζάν προς το Βόσπορο, που είναι δίπλα στην Αλεξανδρούπολη.

ΚΩΣΤΑΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΤΡΙΧΕΣ
Αυτοί που ψηφίζετε δεν μπορούν να διαχειρισθούν την κατάσταση. Πρόσφατα άκουσα τον Κωσταράκο να ενδιαφέρεται για το πως να γίνει το στράτευμα καλύτερο. Οι προτάσεις του αφορούν τη θέσπιση νέων αντιπαραγωγικών θέσεων στρατιωτικών, την οργάνωση, την αγορά όπλων, νέους καλύτερους κώδικες συμπεριφοράς (λές και είναι ο στρατός νηπιαγωγείο), το μισθολογικό και κάτι άλλα αστεία. Δεν είπε αν οι στρατιωτικοί θα εργάζονται Σαββατοκύριακα όπως υπέγραψε η Ούρσουλα Μπακογιάννη με τους Τούρκους στο άγνωστο στη Βουλή μνημόνια του 2006.
Καμμία αναφορά σε τεχνικά θέματα. Τη θεσούλα του συμβούλου την θέλει. Την ικανότητα δεν την έχει. 
Σε περίπωση κρίσης το βλαμμένο θα προεδρεύει και η πεθερά της Σίας της Ασχημης θα τρέχει στα κανάλια. 
ΣΥΝΕΛΟΝΤΙ ΕΙΠΕΙΝ
Αυτοί που ψηφίζετε είναι ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα. Είτε ηλίθιοι είτε αμόρφωτοι είτε απατεώνες δεν έχει σημασία. Η χώρα δεν έχει μέλλον με αυτούς.

Ευκαιρία πολιτικής επιβίωσης για τον Ερντογάν ένας πόλεμος με την Ελλάδα

1. Είναι φανερό ότι το Fatih απέτυχε να βρεί φυσικό αέριο. Βρήκε και το κρατάει μυστικό, όταν χάρη σε αυτό ο Ερντογάν μπορεί να γίνει εθνικός ήρωας;
2. H Τουρκία δεν μπορεί να εξορύξει φυσικό αέριο δίπλα στην Exxon Mobil. Πως θα θεσπίσει χώρο εκεί; (απο χτές μου αρέσει η λέξη "θεσπίζω" μου μυρίζει "ζεόλιθο" και Τράπεζα της Ανατολής).
3.  Στο Καστελόριζο η Τουρκία δεν έχει τεχνολογία για να εξορρύξει υδρίτες
4. Το Κουρδιστάν είναι σε πορεία δημιουργίας στα νοτιοανατολικά σύνορά της και θα της δημιουργήσει μεγάλο πρόβλημα
5. Ρωσία, ΗΠΑ και Ισραήλ δεν κάλεσαν τη Τουρκία για συνομιλίες για τη Συμφωνία του Αιώνα. Μιλιά δεν έβγαλε ο Ερντογάν για την Παλαιστίνη
6. Ο ΤΑΠ δεν είναι σίγουρο ότι θα συνεχίσει να διέρχεται απο την Ελλάδα...
7. Μια αλλαγή στη συνθήκη της Λωζάννης θα επηρρεάσει το status των Στενών του Βοσπόρου. Δεν είναι επομένως τυχαία η επιλογή Ιμάμογλου στη Κων-πολη και η στήριξή του απο τη Δύση.
8. Μια προσπάθεια του Ερντογάν να προασπίσει ως Τουρκική ΑΟΖ τη περιοχή Νότιας της Κρήτης θα είναι θανατηφόρα ήττα για τον Τουρκικό στρατό, αφού εκεί είναι η Σούδα με την Αμερικανική Βάση που θα προστεύσει τις Αμερικανικές εταιρείες.
9.  Το  μόνο θετικό που σώζει τον Ερντογάν είναι ότι σαν πολιτικός έχει ποιότητα. Κάτι που το Τσίπρα και το Μητσοτάκη δεν έχουν. Αυτά τα ξέρει και απο πρώτο χέρι. Οι πολιτικοί στην Ελλάδα δεν είναι πάπιες αλλά ότι φάνε, ότι πιούνε και ότι αρπάξει ο κώλος τους.
10. Το γεγονός ότι η τουρκική ακτοφυλακή θα διευρύνει τη συνεργασία της με τους Τουρκοκύπριους σε θέματα πληροφοριών, επικοινωνίας κλπ, όπως και ότι θα αναλάβει να παρακολουθεί και να  ενοχλεί  σκάφη εξερεύνησης πετρελαίου / αερίου από τρίτες χώρες που πραγματοποιούν έρευνες χωρίς άδεια στην  ανοικτή θάλασσα της Ανατολικής Μεσογείου αποδεικνύει πόσο προδότες είναι όσοι πέρασαν απο το Μαξίμου και το υπουργείο εξωτερικών. Για ανοιχτή θάλασσα και διεθνή ύδατα μόνο εγώ μιλάω απο το 2013, οι άλλοι analυτές κατεβάζουν το θέμα επι χρόνια. 
11. Η μη οριοθέτηση της Ελληνικής ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας τουλάχιστον με Ιταλία, Αίγυπτο, Κύπρο είναι έγκλημα. Η συζήτηση των συμβούλων του υπ. Εξωτερικών με τους Τούρκους μόνο για υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο είναι προδοσία.
12. Η οδηγία Donald Trumo να σταματήσουν να είναι ανοιχτά τα σύνορα οδηγεί τον Ερντογάν να στέλνει κόσμο στη Βόρεια Κύπρο. Αυτό θα φέρει νεά ρήξη με τις ΗΠΑ. Ας είναι καλά ο Αναστασιάδης που τον βοηθάει κάνοντας ότι δεν βλέπει και μη μιλώντας στον ΟΗΕ και στη ΕΕ. Η μή άσκηση δικαιωμάτων απο έναν πολιτικό ενώ "ξέρει", δεν έχει να κάνει με το νόμο περί ευθύνης υπουργών αλλά με προδοσία. Αυτά να τα θυμούνται και οι πολιτικοί αλλά και οι μεγαλοδικαστές στην Ελλάδα, που έχουν πάρει πολύ ψηλά τον αμανέ...
13. Στην Ελλάδα οι μαϊμούδες πολιτικοί μοιράζουν καρέκλες για να βάλουν τον πισινό τους επάνω να φάνε και στήνουν τον πόλεμο της ήττας με τον Ερντογάν. 
14. Οι Ρώσοι κάνουν πολλές "εξυπηρετήσεις" στους Αμερικανούς τελευταία ενώ το twitter προσπαθεί να δημιουργήσει σύνδρομο στέρησης στον POTUS (χεχεχε). Στο γέρο μη πείς ψέμματα και μη του πάρεις το γλυκό απο το στόμα.

Βλάκας και μισός ο Αναστασιάδης. Ατυχής η τροπολογία λέει ο χαζός! Χαχαχα

ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΓΑΙΔΑΡΟ ΚΑΙ ΤΗ ΠΙΤΤΑ Ο ΠΟΝΗΡΟΥΛΗΣ!!!
(ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΤΟΠΗΜΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ, ΥΠΕΡ ΕΡΝΤΟΓΑΝ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΤΟ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Η ΚΥΠΡΟΣ.)

Δεν μπορούν να πιστέψουν Κύπριοι με χαμηλό IQ σαν τον Αναστασιάδη, ότι οι Αμερικανοί δεν είναι πια Αμερικανάκια (οι πιό πολλοί είναι δημοκρατικοί) και να καταλάβουν πως λειτουργεί ο Donald Trump (την ώρα που ο Ομπάμα κλώτσαγε πόρτες, ο χοντρός γαμούσε ελέφαντες). He is a very simple guy! Εφαρμόζει για τη Κύπρο ότι έκανε και για τους S400 με τους Τούρκους. Σου λέει "πως θα σου δώσω Αμερικανικά όπλα όταν στο ίδιο χωράφι (η Κύπρος είναι πολύ μικρή) δέχεσαι Ρωσικά πλοία".
Ο λόγος που κλαίει ο Αναστασιάδης ο καλοταισμένος είναι απολύτως δικαιολογημένος. Θέλει μίζες παντός καιρού. Αυτό δεν γίνεται πλέον. Διαλέγεις μεριά και παίζεις...

 

 

 

Το χειρότερο είναι πως με το νομοσχέδιο αυτό που τόσο πολύ ήθελε άνοιξε η όρεξη του Donald Trump. Αυτά παθαίνει κανείς όταν έχει μαλάκες συμβούλους. Το κόλπο που παίζεται με το φυσικό αέριο το έπιασε ο Ερντογάν και θα περικκυκλώσει με γεωτρύπανα όλο το νησί. Αλλωστε οι προδότες σύμβουλοι του Αναστασιάδη που ήταν κοινοί με αυτούς στην Ελλάδα του άφησαν ελεύθερο το σχετικό χώρο. Το ίδιο έγινε και με την Ελλάδα.
Δεν είναι τυχαίο που δεν οριοθετήθηκε ακόμη η Ελληνική ΑΟΖ, με Αίγυπτο, Κύπρο και Ιταλία ούτε ο λάθος τρόπος που προκηρύχτηκαν τα οικόπεδα.
Θαυμάστε τη πολιτική της προδοσίας απο το Σαμαρά της Novartis, το Βενιζέλο και το Παναγιωτόπουλο της Στρογγύλης, τον Πόρκυ Κοτζιά και τον Κατρούγκαλο του ΣΥΡΙΖΑ στον χάρτη.
Υ. Κάτι μου λέει πως στο συνέδριο των G20 in Japan, κάτι θα πεί ο POTUS και τη Δευτέρα θα ανέβει το δολλάριο. Θα στενοχωρεθείτε. Ο POTUS λατρεύει να κάνει τέτοια κόλπα. Χεχεχε.

Tουρκία, F35 και κοιτάσματα

ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΑ
Στο παραπάνω χάρτη σας δείχνω τις πιθανές θέσεις των κοιτασμάτων φυσικού αερίου, υδριτών και πετρελαίου στην Ανατολική Μεσόγειο. Ανάμεσα τους θα διακρίνετε μεγάλα κοιτάσματα που βρέθηκαν μετά το 2013 π.χ. Ζόρ, Αφροδίτη, Γκολάν, Νότια της Κρήτης κοκ επαληθεύοντας με στο ακέραιο. Μπορείτε να δείτε και τα κοιτάσματα της FYROM, του μελλοντικού κράτους της Θεσσαλονίκης που επιδιώκει ο Σόρος με αυτούς που είναι πίσω του να ιδρύσει απο το μηδέν, τα κοιτάσματα στο Ιόνιο κλπ. Στο χάρτη μπορείτε να δείτε και κοιτάσματα της Τουρκίας μέσα στα χωρικά της ύδατα (τρία μίλια απο τις ακτές της Μικράς Ασίας. κατά τις διεθνείς συνθήκες που έχει υπογράψει με την Ελλάδα). Η Τουρκία τόσα χρόνια θα μπορούσε να εξορίξει κοιτάσματα στις περιοχές 1-9 χωρίς να παρανομεί κατά το διεθνές δίκαιο. Κάποια κοιτάσματα, όπως το 1 και το 2 ή το 7 ανήκουν και σε ΑΟΖ άλλων κρατών, οπότε θα πρέπει να τα μοιρασθεί, όχι 50-50 αλλά με βάση τη θέση και τη χωρητικότητα του κάθε κοιτάσματος αν είναι σε κοινή περιοχή.
Κάνει εντύπωση γιατί η Τουρκία κάνει προσπάθειες εξόρυξης ή επιθυμεί να κάνει εξορύξεις σε περιοχές που δεν της ανήκουν π.χ. στη περιοχή 10, 11 ή 12 ή στο σημείο 10, που απο ότι φαίνεται και στο χάρτη οι πιθανότητες να χτυπήσει κοίτασμα είναι μικρές.
Τελικά θέλει να βρεί φυσικό αέριο και να το εκμεταλλευτεί, όπως βρήκε στην Ανατολική Θράκη, κάτι που υποδεικνύεται και στο χάρτη μου ή απλά δεν θέλει την ανάπτυξη της Ελλάδας και την εξόρυξη των υδρογονανθράκων της, παίζοντας τα παιγνίδια τρίτων;
F35
Προσωπικά είμαι υπέρ του να δοθούν τα F35 στη Τουρκία. Θα πληρώσει 10 δις ευρώ για κάτι που σε 5 χρόνια το πολύ θα έχει την μισή αξία. Απο κεί και πέρα είναι θέμα των ΗΠΑ τι θα κάνει και με τι εγγυήσεις για την ασφάλεια της Ελλάδας οι ΗΠΑ θα τα δώσουν και αν τα δώσουν. Οι ΗΠΑ μπορούν να τα δώσουν αλλά να εγγυηθούν την ασφάλεια της Ελλάδας, χωρίς να πάρουν λεφτά για αυτό όπως κάνουν με την Ιαπωνία, απο το τέλος του B' παγκοσμίου πολέμου και μετά. Η Ιαπωνία προστατεύεται απο τις ΗΠΑ αλλά πληρώνεται για αυτό. Στην Ιαπωνία όλοι το ξέρουν.
 

 

ΤΕΛΙΚΑ ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΗ ΦΑΣΑΡΙΑ;
H απάντηση είναι πως πίσω απο τον τσαμπουκά της Τουρκίας είναι οι ΗΠΑ επι τόσα χρόνια. Οι ΗΠΑ την εξόπλισαν και τεχνολογία για τα drones πήρε απο το Ισραήλ. Και φτάνουμε σε ένα ακόμη ερώτημα. Η Ελλάδα πως θα ρίχνει τα Bayraktar που σε λίγο καιρό δεν θα εντοπίζονται ενώ θα μεταφέρουν και βόμβες; O Kωσταράκος ας μου φέρει ένα καφέ και ένα ανεμιστήρα... Θέλει να γίνει και σύμβουλος ο μαλάκας. 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΕΣ

 

Κάποιοι δήθεν “πατριώτες”, πληρωμένοι κονδυλοφόροι του συστήματος, οι οποίοι δήθεν αγωνιούν για την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, διαδίδουν ψεύδη εις βάρος της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ και εμού προσωπικά. Συναγωνιστές και Συναγωνίστριες, μη τους πιστεύετε!

Κανένας διχασμός δεν υπάρχει στην ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και πως θα ήταν δυνατόν αυτό να συμβεί όταν τα άτομα τα οποία αναφέρουν ότι δήθεν στρέφονται εναντίον μου, έχουν αναδειχθεί από εμένα τον ίδιο προσωπικά και έχουν διορισθεί σε ηγετικές θέσεις στο κόμμα επίσης από εμένα σύμφωνα με το καταστατικό μας και την ιδιότητά μου ως Γενικού Γραμματέως της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Όλοι οι Χρυσαυγίτες ενωμένοι δίνουμε την μάχη και στο στρατόπεδο του εχθρού. βρίσκονται πλέον χωρίς προσχήματα και κάποιοι δήθεν “φίλοι” μας.

Τολμούν και λένε επίσης ότι για την πτώση του ποσοστού της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ευθύνομαι εγώ, εγώ που πήρα την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ από το 0,2% και την έκανα την τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας! Δυστυχώς γι’ αυτούς και οι ίδιοι οι αριθμοί δημοσκοπήσεων εταιρειών του συστήματος, οι οποίες δημοσιεύθηκαν σε ΜΜΕ σίγουρα όχι φιλικά προς την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, τους διαψεύδουν!

Δημοσκόπηση πρώτη που δημοσιεύθηκε στο “ΒΗΜΑ” της Metron Analysis ποσοστό της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ 3,5%, αλλά θετικές γνώμες για Νίκο Μιχαλολιάκο… 9%!

Δημοσκόπηση δεύτερη της Marc στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1 ποσοστό ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ 3,2%, αλλά θετικές γνώμες για τον Νίκο Μιχαλολιάκο 8,9%!

Όπως αποδεικνύεται από τους αριθμούς οι θετικές γνώμες για εμένα είναι σχεδόν τριπλάσιες από το ποσοστό της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ και γι’ αυτό λοιπόν, πληρωμένοι κονδυλοφόροι σκασμός! Και εσείς Συναγωνιστές και Συναγωνίστριες μη τους πιστεύετε, λένε ψέματα, υπηρετούν το σύστημα και την ξενοκρατία και όλοι μαζί ας δώσουμε έναν υπέροχο αγώνα για να παραμείνει το Κίνημά μας δυνατό και μαχητικό, η προφυλακή του Έθνους και η μεγάλη ελπίδα του Ελληνισμού.

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος
Γενικός Γραμματέας Λαϊκού Συνδέσμου - Χρυσή Αυγή

Ο Ηλίας Κασιδιάρης στις Θερμοπύλες: “Η Χρυσή Αυγή θα ενισχυθεί - Μην πιστεύετε τον Μητσοτάκη!”

Στην Στερεά Ελλάδα και την Θεσσαλία περιόδευσε το Σαββατοκύριακο ο Ηλίας Κασιδιάρης. Στον χώρο των Θερμοπυλών παραχώρησε συνέντευξη στο Σταρ Κεντρικής Ελλάδος, αναλύοντας τις πολιτικές εξελίξεις και στέλνοντας σαφές μήνυμα στους πολίτες: "Η Χρυσή Αυγή θα ανακτήσει τις δυνάμεις της και θα ενισχυθεί! Μην πιστεύετε τα ψέμματα του Μητσοτάκη, οι ίδιες οικογένειες καταστρέφουν εδώ και δεκαετίες την Ελλάδα". 

 Ακολουθεί το σχετικό ρεπορτάζ του τηλεοπτικού σταθμού: "Περιοδεία στην Στερεά Ελλάδα πραγματοποίησε ο υποψήφιος βουλευτής της Χρυσής Αυγής, Ηλίας Κασιδιάρης ενόψει των εθνικών εκλογών της 7ης Ιουλίου. Ο κ. Κασιδιάρης αποδίδει την μείωση στα ποσοστά της Χρυσής Αυγής στον αποκλεισμό που δέχεται το κόμμα από τα τηλεοπτικά κανάλια και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενώ υποστηρίζει πως ο κ. Μητσοτάκης αν βγει Πρωθυπουργός δεν θα υλοποιήσει τίποτα απ’ όλα αυτά που τάζει. Ακόμη, χαρακτηρίζει προδότες τα στελέχη του Κουμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος, ενώ επισημαίνει πως δεν θα υπάρξει κανένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία."

Προεκλογική ομιλία Ν. Γ. Μιχαλολιάκου στην Θεσσαλονίκη: Παρασκευή 28 Ιουνίου στις 20:00

Την Παρασκευή 28 Ιουνίου και ώρα 20:00 ο Αρχηγός της Χρυσής Αυγής, Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος θα πραγματοποιήσει προεκλογική ομιλία στην καρδιά της Μακεδονίας, στα γραφεία της Τ.Ο. Θεσσαλονίκης. 

Καλούνται όλοι οι συναγωνιστές και οι φίλοι του Εθνικιστικού Κινήματος να δώσουν το παρόν. 

 Όλοι μαζί ενωμένοι στην μεγάλη εκλογική μάχη της 7ης Ιουλίου! Παρασκευή 28 Ιουνίου, Καζαντζάκη 4 (πλησίον δικαστηρίων), 20:00, Θεσσαλονίκη

Εκλογές 2019: Το 10λεπτο της Χρυσής Αυγής

Ιωάννης Μεταξάς: Ο πρωτεργάτης του ΟΧΙ

Αισίως 78 χρόνια συμπληρώθηκαν από τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου του 1940 που ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς είπε το μεγάλο ΌΧΙ στον Ιταλό πρέσβη και έγραψε το όνομά του με ανεξίτηλο χρώμα στην ελληνική ιστορία. 

Ο Ιωάννης – Μιχαήλ Μεταξάς γεννήθηκε στην Ιθάκη στις 12 Απριλίου του 1871. Ηταν γιος του Παναγή Μεταξά και της Ελένης Τριγώνη από το Αγρίνιο. Είχε δύο αδέρφια, τη Μαριάνθη και τον Κωνσταντίνο, ο οποίος σπούδασε νομικά, αλλά σχετικά νέος οδηγήθηκε στο ψυχιατρείο για αυτό και ο Μεταξάς του είχε ιδιαίτερη αδυναμία.

Τα παιδικά του χρόνια ήταν φτωχικά και η κατάσταση επιδεινώθηκε το 1879, όταν ο πατέρας του έχασε την πολιτική θέση που κατείχε (σ.σ. ήταν έπαρχος) και αναγκάστηκε να μετακομίσει στην Κεφαλονιά. Ο Μεταξάς, τελείωσε το Ελληνικό Σχολείο, εκεί, στην Κεφαλονιά, ενώ το Δημοτικό, το είχε βγάλει στην Ιθάκη.

Ως αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους. Επίσης, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο και στον Εθνικό διχασμό και το 1917 εξορίστηκε στην Κορσική. Με την επιστροφή του ίδρυσε το κόμμα των Ελευθεροφρόνων, το οποίο κατάφερε πολλές φορές να εισέλθει στη Βουλή, συγκεντρώνοντας, όμως χαμηλά ποσοστά.

Ηταν το αγαπημένο παιδί του παλατιού και το 1936, διορίστηκε Πρωθυπουργός της Ελλάδας, στη θέση του αποβιώσαντος Δεμερτζή και στη συνέχεια πρωτοστάτησε στην επιβολή του δικτατορικού καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, κυβερνώντας έως το θάνατό του το 1941.

Το παρασκήνιο πίσω από το μεγάλο ΟΧΙ

Έμεινε στην ιστορία για την αρνητική απάντηση που έδωσε στο ιταλικό τελεσίγραφο της 28ης Οκτωβρίου 1940 και για την ταχεία πολεμική προπαρασκευή της Ελλάδας ενόψει του ελληνοϊταλικού πολέμου και της γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα. Όλα ξεκίνησαν περίπου στις 3 τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου του 1940 όταν o Μουσολίνι απέστειλε στην Ελλάδα τελεσίγραφο με το οποίο και απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία της Ελλάδος, (λιμένες, αεροδρόμια κλπ.), για ανάγκες ανεφοδιασμού και άλλων διευκολύνσεών του, στη μετέπειτα προώθησή του στην Αφρική.

Το τελεσίγραφο δόθηκε ιδιόχειρα στον Ιωάννη Μεταξά και μάλιστα στην οικία του στην Κηφισιά , από τον Ιταλό Πρέσβη στην Αθήνα Εμανουέλε Γκράτσι. Μετά την ανάγνωση του κειμένου, ο Μεταξάς έστρεψε το βλέμμα του στον Ιταλό Πρέσβη και του απάντησε στα γαλλικά την ιστορική φράση: «Alors, c’est la guerre», (δηλαδή, λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμο).

Ο Γκράτσι, στα απομνημονεύματά του που κυκλοφόρησαν το 1945, περιγράφει τη σκηνή:

«Έχω εντολή κ. πρωθυπουργέ να σας κάνω μία ανακοίνωση και του έδωσα το έγγραφο. Παρακολούθησα την συγκίνηση εις τα χέρια και εις τα μάτια του. Με σταθερή φωνή και βλέποντάς με κατάματα, ο Μεταξάς μου είπε: Αυτό σημαίνει πόλεμο. Του απήντησα ότι αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί. Μου απήντησε ΟΧΙ. Του πρόσθεσα ότι αν ο στρατηγός Παπάγος…, ο Μεταξάς με διέκοψε και μου είπε: ΟΧΙ! Έφυγα υποκλινόμενος με τον βαθύτερο σεβασμό, προ του γέροντος αυτού, που προτίμησε την θυσία αντί της υποδουλώσεως».

Στο ερώτημα γιατί είπε ΟΧΙ απάντησε ο ίδιος μιλώντας στους συντάκτες του αθηναϊκού Τύπου. Τους τόνισε πως η απόφασή του ήταν μονόδρομος από την στιγμή που το γερμανικό σχέδιο ήταν να παραχωρηθεί η Ήπειρος έως και την Πρέβεζα στους Ιταλούς και η Ανατολική Μακεδονία και Θράκη στους Βουλγάρους.

Αναλυτικά η αναφορά του Μεταξά

Ανακοίνωσις του Πρωθυπουργού Ι. Μεταξά προς τους ιδιοκτήτας και αρχισυντάκτας του Αθηναϊκού Τύπου εις το Γενικόν Στρατηγείον (ξενοδοχείον “Μεγάλη Βρεταννία”) εις τας 30 Οκτωβρίου 1940

Κύριοι,
Εχω λογοκρισίαν και ημπορώ να σας υποχρεώσω να γράφετε μόνον ό,τι θέλω. Aυτήν την ώραν όμως δεν θέλω μόνον την πέννα σας. Θέλω και την ψυχήν σας. Γι’ αυτό σας εκάλεσα σήμερα για να σας μιλήσω με χαρτιά ανοιχτά. Θα σας ειπώ τα πάντα. Θα σας ειπώ ακόμη και τα μεγάλα μου πολιτικά μυστικά. Θέλω vα ξέρετε και σεις όλα τα σχετικά με την εθνικήν μας περιπέτεια ώστε να γράφετε, όχι συμμορφούμενοι προς τας οδηγίας μου, αλλά εμπνεόμενοι εις την προσωπική σας πίστιν από την γνώσιν των πραγμάτων.

Σας απαγορεύω να ανακοινώσητε σχετικά το παραμικρόν σ’ οποιονδήποτε. Απολύτως και γιά οιονδήποτε λόγον. Κάθε παράβασις αυτής της εντολής μου θα έχη δια τον υπεύθυνον -και να είσθε βέβαιοι ότι θα ευρεθή ο υπεύθυνος- τας συνεπείας τας οποίας πρέπει να έχη σε πόλεμο ζωής ή θανάτου του Έθνους η προδοσία ενός μεγάλου μυστικού, έστω και αυτό αν έγινε από αφέλεια, χωρίς την παραμικρή κακή πρόθεσι. Φυσικά έχω τον λόγον σας…

Mη νομίσητε ότι η απόφασις του ΟΧΙ πάρθηκε έτσι, σε μια στιγμή. Μην φαντασθήτε ότι εμπήκαμε στον πόλεμο αιφνιδιαστικά. Ή ότι δεν έγινε παν ό,τι επετρέπετο και μπορούσε να γίνει δια να τον αποφύγωμε. Από την εποχήν της καταλήψεως της Αλβανίας το Πάσχα πέρυσι το πράγμα άρχισε να φαίνεται. Από τον περασμένο Μάιο είπα καθαρά στον κ. Γκράτσι ότι αν προσεβαλλόμεθα εις τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, θα ανθιστάμεθα αντί πάσης θυσίας και δι’ όλων των μέσων. Συγχρόνως όμως μου ήρχοντο από την Ρώμην, από την Βουδαπέστην, από τα Τίρανα, από παντού πληροφορίαι αντίθετοι.

Εις τας 15 Αυγούστου έγινεν ο τορπιλλισμός της ΕΛΛΗΣ. Γνωρίζετε ότι από την πρώτην στιγμήν διεπιστώθη ότι το έγκλημα ήτο Ιταλικόν. Εν τούτοις δεν επετρέψαμεν να γνωσθή ότι είχομεν και τας υλικάς πλέον αποδείξεις περί της εθνικότητος του εγκληματίου. Συγχρόνως όμως διέταξα τα αντιτορπιλικά τα οποία συνώδευον τα πλοία που μετέφερον τους προσκηνητάς από την Τήνον μετά το έγκλημα, άν προσβληθούν από αεροπλάνα ή οπωσδήποτε άλλως να κάμουν αμέσως χρήσιν των όπλων των.

Θα σας αποκαλύψω τώρα, ότι τότε διέταξα να βολιδοσκοπηθή καταλλήλως το Βερολίνον. Μου διεμηνύθη εκ μέρους τον Χίτλερ, η σύστασις να αποφύγω οιονδήποτε μέτρον δυνάμενον να θεωρηθή από την Ιταλίαν πρόκλησις. Έκαμα το πάν δια να μη μπορούν οι Ιταλοί να εμφανισθούν ως δυνάμενοι να έχουν όχι αφορμάς ευλόγους, αλλ’ ούτε ευλογοφανές παράπονον εκ μέρους μας, αν και από την πρώτην στιγμήν αντελήφθην τι πράγματι εσήμαινεν η όλως αόριστος σύστασις του Βερολίνου.

Σεις καλύτερον παντος άλλου γνωρίζετε ότι έκαμα το πάν δια να μη δώσωμεν αφορμήν εμφανίσεως της Ιταλίας ως δυναμένης να έχη ευλογοφανείς καν αφορμάς αιτιάσεων. Λόγω του επαγγέλματός σας έχετε παρακολουθήσει εις όλες τις λεπτομέρειες την ιστορίαν των ατελειώτων ιταλικών προκλήσεων δημοσιογραφικών και άλλων, αλλά και την χριστιανικήν υπομονήν την οποίαν ετηρίσαμεν, προσποιούμενοι ότι δεν τις καταλαβαίνουμε, περιοριζόμενοι μόνον σε δημοσιογραφικάς ανασκευάς των ιταλικών εναντίον μας κατηγοριών.
Ομολογώ ότι εμπρός εις την φοβεράν ευθύνην της αναμίξεως της Ελλάδος εις τέτοιον μάλιστα πόλεμον, έκρινα πώς καθήκον μου ήτο να δω εάν θα ήτο δυνατόν να προφυλάξω τοv τόπον από αυτόν έστω και δια παντός τρόπου, ο οποίος όμως θα συμβιβάζετο με τα γενικώτερα συμφέροντα του Έθνους. Εις σχετικάς βολιδοσκοπήσεις προς την κατευθυνσιν τον Άξονος μου έδόθη να εννοήσω σαφώς ότι μόνη λύσις θα μπορουσε να είναι μία εκουσία προσχώρησιν της Ελλάδος εις την “Νέαν Τάξιν”. Προσχώρησις που θα εγένετο όλως ευχαρίστως δεκτή από τον Χίτλερ “ως εραστήν του Ελληνικού πνεύματος”.

Συγχρόνως όμως μου εδόθη να εννοήσω ότι η ένταξις εις την Νέαν Τάξιν προϋποθέτει προκαταρκτικήν άρσιν όλων των παλαιών διαφορών με τους γείτονάς μας, και ναι μεν αυτό θα συνεπήγετο φυσικά θυσίας τινάς δια την Ελλάδα, αλλά αι θυσίαι θα έπρεπε να θεωρηθούν απολύτως “ασήμαντοι” εμπρός εις τα “οικονομικά και άλλα πλεονεκτήματα” τα οποία θα είχεν δια την Ελλάδα ή Νέα Τάξις εις την Ευρώπην και εις την Βαλκανικήν. Φυσικά με πάσαν περίσκεψιν και ανεπισήμως επεδίωξα δι’ όλων των μέσων να κατατοπισθώ συγκεκριμένως ποίαι θα ήσαν αι θυσίαι αυταί, με τας οποίας η Ελλάς θα έπρεπε να πληρώση την ατίμωσιν της εξ ιδίας θελήσεως προσφοράς της να υπαχθή υπό την Νέαν Τάξιν.

Με καταφανή προσπάθειαν αποφυγής σαφούς καθορισμού μου εδόθη να καταλάβω ότι η προς τους Έλληνας στοργή του Χίτλερ ήτο οι εγγυήσεις oτι αι θυσίαι αυταί θα περιορίζοντο “εις το ελάχιστον δυνατόν”. Όταν επέμεινα να κατατοπισθώ, πόσον επί τέλους θα μπορουσε να είναι αύτο το έλάχιστον τελικώς, μάς εδόθη να καταλάβωμεν ότι τούτο συνίστατο εις μερικάς ικανοποιήσεις προς την Ιταλίαν δυτικώς μέχρι Πρεβέζης, ίσως και προς την Βουλγαρίαν ανατολικώς μέχρι Δεδεαγάτς.

Δηλαδή θα έπρεπε: δια να αποφύγωμεν τov πόλεμον, να γίνωμεν εθελονταί δούλοι και να πληρώσωμεν αυτήν την τιμήν… με το άπλωμα του δεξιού χεριού της Ελλάδος προς ακρωτηριασμόν από την Ιταλίαν και του αριστερού προς ακρωτηριασμόν από την Βουλγαρίαν. Φυσικά δεν ήτo δύσκολον να προβλέψη κανείς ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν οι Άγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδος. Και με το δίκαιόν των.

Δεν δύναμαι αφ’ ετέρου να μη παραδεχθώ ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν το δίκαιον δεν θα ευρίσκετο με το μέρος της Κυβερνήσεως των Αθηνών και να μην αναγνωρίσω, ότι όταν ένας λαός, όπως ο αγγλικός, αμύνεται δια την ζωήν του, θα ήτο πλήρως δικαιολογημένος να κάνη τα ανωτέρω. Αλλά τότε ο Ελληνικός λαός δικαίως θα ετάσσετο εναντίον της κυβερνήσεως η οποία δια vα τον προφυλάξη από τον πόλεμον θα τον κατεδίκαζε εις εθελουσίαν υποδούλωσιν μετ’ εθνικού ακρωτηριασμού. Αυτή η δήθεν προφύλαξις θα ήτο δια την τύχην της εις το μέλλον Ελληνικής φυλής, πλέον ολεθρία και από τας χειροτέρας έστω συνεπείας οποιουδήποτε πολέμου.

Το δίκαιον λοιπόν, δεν θα ήτο με το μέρος της Κυβερνήσεως των Αθηνών, εάν η τελευταία ενήργει κατά τας υποδείξεις του Βερολίνου που ανέφερα. Το δίκαιον θα ήτο με το μέρος του Ελληνικού Λαού, ο οποίος θα κατεδίκαζεν αυτήν, και των Άγγλων οι οποίοι υπερασπίζοντες την ύπαρξίν των επίσης δικαίως θα ελάμβανον τα μέτρα που εφέροντο έχοντες μελετήσει, εισακούοντες άλλωστε τας δικαίας αιτιάσεις των Ελλήνων, οίαι θα προέκυπτον εν καιρώ εάν εδίδετο ή εύλογος αυτή αφορμή.

Κυρίαρχοι πάντοτε της θαλάσσης δεν θα παρέλειπον, υπερασπίζοντες πλέον τον εαυτόν των, έπειτα από μίαν τοιαύτην αυτοδούλωσιν της Ελλάδος εις τους εχθρούς των να καταλάβουν την Κρήτην και τας άλλας νήσους μας τουλάχιστον. Το συμπέρασμα αυτό δεν προέκυψεν μόνον από την πλέον απλήν λογικήν, άλλά και από ασφαλείς και βεβαίας πληροφορίας εξ Αιγύπτου, καθ’ ας ειχεν ήδη προμελετηθή και αντιμετωπισθή ή ενέργεια που θα έπρεπε να γίνη ως φυσικόν επακόλουθον πάσης τυχόv εκουσίας ή ακουσίας συνεργασίας της Ελλάδος με τον Άξονα, εις τας ελληνικάς νήσους και προς παρεμπόδισιν εν περιπτώσει της δυνατότητος δια τόν Άξονα να τας χρησιμοποιήση. Θα εδημιουργούντο έτσι όχι δύο, όπως το 1916, άλλά τρείς αυτήν την φοράν Ελλάδες………….

Οι μεταρρυθμίσεις και το ανελέητο κυνήγι στους κομμουνιστές

Ο Ιωάννης Μεταξάς οραματιζόταν ένα Νέο Κράτος. Από την στιγμή που δεν ανέβηκε στην εξουσία μέσω ενός οργανωμένου κόμματος με λαϊκή αποδοχή, όπως έγινε στην Ιταλία και την Γερμανία δημιούργησε ένα δικτακτορικο καθεστως.

Για να δώσει στο καθεστώς ένα φιλολαϊκό προφίλ προσέδωσε στο πρόσωπό του, χαρακτηριστικά τα οποία θα τον έκαναν προσφιλή. Εγινε «Πρώτος Αγρότης», «Πρώτος Εργάτης» και γενικά προσπάθησε με κάθε τρόπο να μην είναι μακριά από τον ίδιο του τον λαό, αλλά να διατηρεί κιόλας και όλα τα απαραίτητα στοιχεία που θα τον έκαναν άξιο ηγέτη της χώρας αυτής.

Εξυπηρετώντας το ίδιο σχέδιο προχώρησε σε φιλολαϊκά μέτρα όπως την θέσπιση της 8ωρης εργασίας, την δημιουργία του ΙΚΑ (σ.σ. ήδη είχε προαναγγελθεί από το 1922 αλλά καμία κυβέρνηση δεν το είχε εφαρμόσει), καθώς και την κατοχύρωση της 15ημερης άδειας.

Απο τις καινοτομίες που έφερε η κυβέρνηση Μεταξά στον χώρο της παιδείας είναι η καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας και η εισαγωγή της στην εκπαίδευση. Το 1939 ανατέθηκε στον Μανόλη Τριανταφυλλίδη η έκδοση γραμματικής για την δημοτική γλώσσα, η γνωστή «Νεοελληνική Γραμματική» την οποία διδάχθηκαν στο σχολείο και αρκετές μεταγενέστερες γενιές.

Από την άλλη πλευρά ένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου ήταν ο σφοδρός αντικομμουνισμός. Για τον εκμηδενισμό των δυνάμεων του ΚΚΕ χρησιμοποιήθηκαν όλα τα μέσα. Στα τέλη του 1939 δημιούργησε Προσωρινή Διοίκηση του ΚΚΕ, ουσιαστικά ένα πλαστό ΚΚΕ που «βραχυκύκλωσε» τους οπαδούς του κόμματος σε τέτοιο σημείο που και ο Νίκος Ζαχαριάδης βρέθηκε να είναι για ένα διάστημα υπέρ της προσωρινής αυτής πλαστής διοίκησης. Δημιουργήθηκε μάλιστα και πλαστός Ριζοσπάστης ο οποίος μετά την κήρυξη του πολέμου στους Ιταλούς είχε φθάσει στο σημείο να υμνεί τον Μεταξά.

Μόνο την νύχτα της 4ης με 5ης Αυγούστου έγιναν σε όλη την Ελλάδα, εκατοντάδες συλλήψεις κομμουνιστών, σε μία προσπάθεια αποψίλωσης της ηγεσίας του κόμματος. Πολλές ήταν και οι έφοδοι των αστυνομικών δυνάμεων στα γραφεία των κομμουνιστικών εφημερίδων αλλά και στα κεντρικά γραφεία του ΚΚΕ.

Στις 18 Σεπτεμβρίου, ο υφυπουργός Δημοσίας Ασφαλείας, Κωνσταντίνος Μανιαδάκης, ανακοινώνει την σύλληψη του γενικού γραμματέως της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, Νίκου Ζαχαριάδη. Οι συλλήψεις και οι εξορίες των αντιφρονούντων ήταν ένα καθημερινό φαινόμενο. Μερικά από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα οποία στάλθηκαν οι κομμουνιστές ήταν: Η Ανάφη, η Γαύδος, ο Άη Στράτης, το κάτεργο της Ακροναυπλίας, η Γυάρος, το Ιτζεδίν στα Χανιά, η Λέρος, η Ικαρία, η Αίγινα κ.α.

Πέρα, όμως, από τους κομμουνιστές διώξεις υπήρξαν και προς όλους τους πολιτικούς αντιπάλους του καθεστώτος. Στις ημέρες που ακολούθησαν την 4η Αυγούστου, συνδικαλιστές, εκπαιδευτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι διώχθηκαν από τις θέσεις τους ενώ για την πρόσληψη στο δημόσιο και για την είσοδο στις στρατιωτικές σχολές καθιερώθηκε το «πιστοποιητικό πολιτικών φρονημάτων».

Ο ξαφνικός θάνατος και τα σενάρια συνωμοσίας

Ηταν 29 Ιανουαρίου του 1941, όταν πριν από 76 χρόνια, η χώρα ξυπνούσε παγωμένη από την αναγγελία θανάτου του δικτάτορα και πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά. Ηταν μια περίοδος που τελείωνε με τον ίδιο περίεργο τρόπο που ξεκίνησε.

Μην ξεχνάμε ότι ο δρόμος για τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου είχε ανοίξει με μυστηριώδεις θανάτους κορυφαίων πολιτικών ηγετών μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, των Ελευθερίου Βενιζέλου, Παναγιώτη Τσαλδάρη, Γεωργίου Κονδύλη, Κωνσταντίνου Δεμερτζή, Αλεξάνδρου Ζαΐμη και Αλεξάνδρου Παπαναστασίου και έκλεινε με τον πολυσυζητημένο θάνατο του Μεταξά και την αυτοκτονία του διαδόχου του Αλεξάνδρου Κορυζή, λίγο μετά..

Οι εφημερίδες των ημερών γράφουν για θανατηφόρο νόσο που εκδηλώθηκε στις 7 Ιανουαρίου. Ο Μεταξάς δέχτηκε πολλούς επισκέπτες την ημέρα της ονομαστικής του εορτής, με αποτέλεσμα να παρουσιάσει περιστατικό σκοτοδίνης που δεν θορύβησε κανέναν, αφού θεωρήθηκε αποτέλεσμα υπερκόπωσης. Δέκα μέρες μετά, εμφανίζει νέα αδιαθεσία, που γίνεται εντονότερη στις 20 Ιανουαρίου. Από εκείνη την ημέρα μέχρι και το θάνατό του παραμένει κλινήρης στο σπίτι του στην Κηφισιά.

Η αρχική διάγνωση του καθηγητή Πανεπιστημίου Γεωργόπουλου αναφέρει πυώδη αμυγδαλίτιδα, η οποία δεν μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί με αφαίρεση των αμυγδαλών, λόγω της φλεγμονώδους διόγκωσής τους, του προχωρημένου της ηλικίας και του κινδύνου της ακατάσχετης αιμορραγίας.

Στο ιατρικό συμβούλιο αποφασίζεται αντί της αφαίρεσης των αμυγδαλών η μέση οδός της διάνοιξης του αμυγδαλικού αποστήματος. Η αρχική βελτίωση δημιουργεί την αίσθηση της οριστικής ίασης και ο Μεταξάς αρχίζει να προγραμματίζει εκ νέου την καθημερινότητά του κάνοντας χιούμορ: «Δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Ετσι συμβαίνει με εμάς τα παιδιά, να πρήζονται τα λαιμά μας». Αντίθετα με το χιούμορ του Μεταξά, το πρόβλημα υγείας του όχι μόνο δεν αστειεύεται, αλλά επανέρχεται δριμύτερο με πυρετό και πύον στις αμυγδαλές. Οι θεράποντες γιατροί έχουν επαφές για το περιστατικό με διάσημο Γερμανό γιατρό, ο οποίος επικυρώνει τις ενέργειες των Ελλήνων συναδέλφων του.

Τελικά ο ασθενής δεν αποφεύγει την αιμορραγία. Η καταπόνηση αναζωπυρώνει παλαιό έλκος του δωδεκαδάκτυλου που προκαλεί εντερορραγία. Η αντίστροφη μέτρηση για τον κυβερνήτη του ελληνοαλβανικού πολέμου έχει αρχίσει, ενώ γίνονται οι τελευταίες απελπισμένες απόπειρες αποφυγής του μοιραίου.

Μετά από τρεις, χωρίς αποτέλεσμα, μεταγγίσεις αίματος, φτάνει εσπευσμένα στην Αθήνα ο αρχίατρος του αγγλικού ναυτικού, ο οποίος βάζει ορό στον Μεταξά καθώς και ένα νέο μηχάνημα οξυγόνου. Οι παλμοί πέφτουν από 180 σε 108, αλλά αυτό δεν είναι παρά η τελευταία αναλαμπή. Ο Ιωάννης Μεταξάς πέφτει σε κώμα και τελευταία ελπίδα των οικείων του είναι, κυριολεκτικά, το θαύμα. Αναχωρεί αντιτορπιλικό για την Τήνο ώστε να μεταφέρει στο σπίτι της Κηφισιάς τη θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου, κάτι που δεν γίνεται τελικά, αφού ο ασθενής πεθαίνει.

Το επίσημο ιατρικό ανακοινωθέν της 29ης Ιανουαρίου 1941 αναφέρει τα εξής:

«Ο Πρόεδρος της Ελληνικής Κυβερνήσεως ενεφάνισε προ δέκα ημερών, ήτοι το προπαρελθόν Σάββατον, φλεγμονήν του φάρυγγος, ήτις κατέληξεν εις απόστημα παραμυγδαλικόν. Παρά την έγκαιρον διάνοιξίν του, ως και την μετεγχειρητικήν κατάλληλον θεραπείαν, παρουσίασεν εν συνεχεία τοξιναιμικά φαινόμενα και επιπλοκάς, ως γαστρορραγίαν και ουρίαν, και απέθανεν σήμερον, 6 π.μ. Οι θεράποντες ιατροί Μ. Γερουλάνος, Β. Μπένσης, Μ. Γεωργόπουλος, Μ. Μακκάς, Ε. Φωκάς, Δ. Δημητριάδης, Ι. Χρυσικός, Γ. Καραγιαννόπουλος, Δ. Κομνηνός, Ν. Λωράνδος, Γ. Οικονομίδης, Ν. Γεωργόπουλος».

Ο αιφνίδιος θάνατος του κυβερνήτη της χώρας εν μέσω ενός παγκοσμίου πολέμου, μετά τον αρχικό αιφνιδιασμό, προκαλεί «τσουνάμι» φημών και θεωριών συνωμοσίας, με δημοφιλέστερο εκείνο της δολοφονίας του από τους Βρετανούς, που αρκετοί το υποστηρίζουν μέχρι σήμερα.

Σύμφωνα με αυτό, ο ελληνοϊταλικός πόλεμος βρισκόταν σε μια κρίσιμη καμπή και ο Μεταξάς όχι μόνο αρνούνταν τη δημιουργία αγγλικών σταθμών στη χώρα (θεωρώντας ότι αυτό θα αποτελούσε αιτία γερμανικής επίθεσης), αλλά διαπραγματευόταν μυστικά με τους Γερμανούς για ουδετερότητα και κατοχύρωση των κατακτημένων εδαφών στο αλβανικό μέτωπο.

Αυτή η θεωρία καταρρίπτεται αρχικά από τον ίδιο τον Μεταξά, μέσα από τα απομνημονεύματά του στα οποία έγραφε μέχρι και τρεις εβδομάδες πριν από το θάνατό του: «…καλύτερα να πεθάνωμεν παρά να υποταχθώμεν στον Χίτλερ».

Στο ίδιο κλίμα και τα απομνημονεύματα του Πεσματζόγλου, που αναφέρει ότι η διπλωματική αποστολή που του είχε ανατεθεί ήταν να βολιδοσκοπήσει τις προθέσεις της Γιουγκοσλαβίας στον πόλεμο, ενώ εμφάνιζε τον Μεταξά βέβαιο για την τελική ήττα των δυνάμεων του Αξονα, ορίζοντας έτσι το στρατόπεδο όπου έπρεπε να ανήκει η χώρα.

Τα παραπάνω βέβαια δεν αρκούσαν για να κατευνάσουν τις φήμες περί δηλητηρίασης του κυβερνήτη από τους Βρετανούς, σε σημείο μάλιστα που στις 30 Ιανουαρίου, μία μέρα πριν από την κηδεία, η κυβέρνηση να αναγκαστεί, μέσω του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών, να μεταδώσει ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία: «Ο δόλιος εχθρός απεπειράθη να εκμεταλλευθή με ψευδολογίας τον θάνατον του Ιωάννου Μεταξά».

Την ημέρα της κηδείας, στις 31 Ιανουαρίου 1941, σύμφωνα με εγκύκλιο του περίφημου υφυπουργού Δημοσίας Τάξεως Κωνσταντίνου Μανιαδάκη, απαγορεύονταν «άσματα, μουσικά όργανα, ραδιόφωνα κ.λπ. εις παντός είδους κέντρα» ενώ θα παρέμεναν κλειστά όλα τα δημόσια και ιδιωτικά καταστήματα. Η σορός είχε τοποθετηθεί σε δημόσιο προσκύνημα στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών, όπου κατέφθαναν υπό βροχή χιλιάδες πολίτες.

Η νέα κυβέρνηση του Αλεξάνδρου Κορυζή είχε κηρύξει οκταήμερο πένθος, την ημέρα της κηδείας όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι φορούσαν πένθιμη ταινία, ενώ όλοι οι φανοστάτες της πρωτεύουσας είχαν σκεπαστεί με σκούρες ταινίες. Στην προσπάθεια να βρεθεί προνομιακός χώρος ταφής για τον εκλιπόντα, κατεδαφίστηκαν γραφεία του Α’ Νεκροταφείου για να φτιαχτεί το μνημείο.